Ostatnio dodane

Nie da się nas zdefiniować na podstawie anatomii, ponieważ dzielimy ciała z drobnoustrojami, których jest ogółem więcej niż naszych własnych komórek. Krowy nie umieją same jeść trawy, ale potrafi to ich mikrobiom.

Jeśli wyraz "cyborg" - skrót od "cybernetyczny organizm" - opisuje połączenie żywego organizmu z wytworem technologii, to my wszyscy (podobnie jak reszta form życia) jesteśmy symborgami, czyli symbiotycznymi organizmami.

Przekonałam się, że kiedy tylko uda mi się zaufać i puścić, ten pokój już czeka w przedpokoju. Żeby do mnie wejść i się u mnie rozgościć. Poznaję, że jest, po tym, co się dzieje w moim ciele. Wszystkie komórki ciała po kolei mi puszczają, czuję, że to, co było sztywne i napięte, teraz się przyjemnie rozluźnia. Kij w tylnej części ciała przestaje być blokadą, a staje się oparciem. Za ciałem idzie myśl. A za nią to, co czuję. A czasem odwrotnie.

Świętość to nie kadzidło, dzwonki i złote ornamenty. To historie codziennych wyborów. I powrotów. W zaufaniu, że Ojciec zawsze na mnie czeka. I włoży mi na rękę pierścień. I ucztę wyprawi. Nawet jeśli roztrwonię jego majątek, jakbym już za życia życzyła Mu śmierci. Nawet gdybym, jak Szaweł, mordowała ludzi. Albo, jak Piotr, wyparła się Jezusa.

Jasne, trzeba się bać. To nasza naturalna obrona, w którą nas wyposażyła od wieków natura. A zaufać, to nie znaczy ślepo brnąć w kłopoty i ryzykować bez namysłu i przygotowania. Ale ta granica jest cienka. Każdy też musi poznać swoją. Gwarancji przecież nie ma. Dlatego dla mnie taka ważna jest modlitwa i uważne wsłuchiwanie się, jaki ma być mój następny krok.

Najlepiej stracony czas, to czas stracony dla Jezusa.

Wszystkie zagłębienia twojego ciała roją się od bakterii i grzybów. Masz więcej drobnoustrojów niż własnych komórek. W twoim przewodzie pokarmowym żyje więcej bakterii, niż jest gwiazd w naszej Galaktyce.

Tam, gdzie chodzi o naszych najbliższych, najtrudniej jest chyba zaufać i puścić…

Praca pracuje na siebie. Misja porywa innych.

Wielkie Rzeczy wyglądają czasem jak małe rzeczy.

Tak działa lęk. Skutecznie korkuje przepływ Mocy. Można całe życie i niemałą fortunę spędzić na walce z lękami. Można też zacząć skupiać wszystkie siły na tym, by zaufać i puścić.

Da się platonicznie kochać, ale nie da się platonicznie ufać.