Ostatnio dodane

Natura to wydarzenie, które nie ma końca. Jak ujął to William Bateson, ten sam, który ukuł termin „genetyka”: „Zwykle myślimy o zwierzętach i roślinach jako o materii, one jednak są w rzeczywistości układami, przez które materia ciągle przechodzi”. Patrząc na jakiś organizm – czy to grzyb, czy sosnę – widzimy jeden moment w jego nieustającym rozwoju.

Po raz kolejny przekonałam się, że mogę móc. I mogę nie móc. Ale żeby móc, najpierw potrzeba decyzji. I zrobienia tego pierwszego kroku. A potem następnych. I zaufania, że jeśli jest to zapisane w Najlepszym Scenariuszu Świata, to będzie mi dane.

Przez prawie siedem dekad LSD wywoływało w nas oszołomienie, konfuzję, zapał ewangelizacyjny, panikę moralną i wszystko pomiędzy. Przesączając się przez XX wiek, przyczyniło się do powstania niezatartej spuścizny kulturowej, którą jeszcze długo będziemy usiłowali zrozumieć.

Jedno TAK! Potrafi zmienić wszystko

Nawet kiedy ja nie widzę Jezusa, to On widzi mnie! Jego miłość jest większa od mojego, największego nawet zwątpienia, lęku i grzechu. Tyle już razy przekonałam się, że jeśli Go wołam na pomoc, od razu chwyta moją rękę i mnie ratuje. Choć czasem w nieco inny sposób, niż się spodziewałam. I nagle znowu chodzę po wodzie. To znaczy, na powrót ufam. Za każdym razem coraz mocniej, że dla Niego nie ma nic niemożliwego.

Zanim Albert Frank ukuł pojęcie "symbioza", nie dało się inaczej opisać relacji pomiędzy różnymi typami organizmów. Dopiero ostatnie lata przyniosły większe zniuansowanie narracji wokół symbiozy. Toby Spribille - badacz, który odkrył, że porosty składają się z więcej niż dwóch komponentów - argumentuje, że powinniśmy na nie patrzeć jak na system. Porosty bowiem nie są produktem stałego związku partnerskiego, jak od dawna sądzono. Stanowią raczej efekt całego wachlarza możliwych interakcji pomiędzy większą liczbą różnych graczy.

Pozbawieni z góry przyjętych założeń, oddajemy się we władzę zmysłów. Najbardziej zdumiewająca jest przepaść między tym, co spodziewamy się zobaczyć, a tym, co faktycznie widzimy.

Ufać, to znaczy czasem zdecydować, by zatrzymać się na chwilę w miejscu i powiedzieć sobie: „Zostaw”. A czasem zakasać rękawy i działać.

Każda nowa sytuacja to też kolejny nowy wybór: Ufam i puszczam? Czy nie? A Najlepszy Scenarzysta Świata lubi powtarzać: „Sprawdzam!”.

Im więcej ufam, tym łatwiej mi ufać.

Wdzięczność wychodzi poza „moje” i „twoje” i dotyka prawdy, że całe życie jest czystym darem

W uśmiechu wszyscy jesteśmy do siebie podobni.