Ostatnio dodane

Być może główny grzech pewnej odmiany wychowania chrześcijańskiego polega na tym, że nauczyliśmy ludzi, co mają robić, a zapomnieliśmy im powiedzieć, kim są.

Każdy musi mieć odwagę dokonać cięć na żywym ciele. Jeżeli dla ratowania ciała ktoś decyduje się utracić kończynę, tym bardziej powinien to uczynić dla zbawienia. Uczeń staje więc wobec konieczności wyboru celów ostatecznych, wobec niezwykłej powagi wymogów stawianych przez Chrystusa.

O wartościach nie powinno się mówić, tylko się nimi kierować. Ja też nie mam zaufania do ludzi, którzy takie słowa jak wartości, etyka czy moralność odmieniają przez wszystkie przypadki. Wyczuwam w tym hipokryzję.

Jeżeli spojrzymy na kwestie nieśmiertelności w kategoriach, powiedzmy, metafizycznych czy z religijnego punktu widzenia, to teoretycznie człowiek, podróżując po tym łez padole, dąży do nieśmiertelności. Swego czasu doszłam do wniosku, że nieśmiertelność to nie jest od dzisiaj do nieskończenie w przyszłość, tylko to jest jakieś istnienie poza kategorią czasu. W nieśmiertelności nie ma znaczenia, czy coś trwa sekundę, czy godzinę, bo nie ma trwania, nie ma czasu.

Nasza cywilizacja jest w stanie zapewnić ludzkości kilkadziesiąt milionów megaton trotylu. Ale nie jest w stanie zagwarantować wszystkim chleba powszedniego ani podarować każdemu człowiekowi koniecznych dwu tysięcy siedmiuset kalorii dziennie.

Nie możemy zadowolić się mówieniem o brzydocie grzechu. Nikt nie popełnia grzechu jedynie po to, by czynić zło, ale ponieważ odkrywa w grzechu dobro i piękno, choćby maleńkie i cząstkowe.

Człowiek jest ryzykiem Boga. Stwórca zgodził się na to ryzyko. Podjął ryzyko ludzkiej wolności, która mogła zwrócić się przeciwko niemu.

Ambicja może się czasem skupiać na jednym konkretnym celu: inteligencji, atrakcyjności, moralności, czy jakichś konkretnych osiągnięciach. Czasem natomiast ambicja nie koncentruje się na niczym określonym, rozciągając się na wszystkie obszary działalności jednostki. Musi ona być najlepsza w każdej interesującej ją dziedzinie. Może chcieć być jednocześnie wielkim wynalazcą, wybitnym lekarzem i niezrównanym muzykiem.

Cierpienie może mieć dla neurotyka bezpośrednią wartość obronną, stanowiąc częstokroć jedyną formę obrony przed grożącym niebezpieczeństwem. Oskarżając siebie neurotyk unika cudzych zarzutów i oskarża innych; sprawiając wrażenie chorego i głupiego, unika wymówek; dewaluując siebie unika groźby współzawodnictwa, a cierpienie, które jednocześnie ściąga na siebie, jest zarazem środkiem obrony.

Ludzie w dużej mierze uzależniają się od różnych substancji psychoaktywnych, bo w razie poważnego kryzysu emocjonalnego próbują sobie radzić bez interwencji terapeutycznych, na przykład piją, żeby im było lżej i weselej.

Człowiek bogaty nie potrafi już dojrzeć ubogiego. I złości się, gdy inni go widzą. Chciałby, by nie istniał.

Ach, życie ludzkie jest zbyt żałosne! Rzeczywistość, w której wszyscy ludzie myślą, że lepiej by się było nie urodzić. I tak codziennie, od rana do wieczora, jedynie na coś czekam. To zbyt żałosne. Ach, jakże bym się chciała cieszyć, że się urodziłam, cieszyć się z życia, z ludzi, z tego świata!