Monika Szwaja

U nas lepiej się sprzedaje hochsztaplerstwo i aferalność prawdziwa od pomówionej.

Krzysia-Marysia zajęta była właśnie zębami przednimi, które akurat przychodziły z wrzaskiem na świat. Wrzeszczała Krzysia, nie zęby osobiście.

Tatulek siedzi w domu. Dobrał się do biblioteczki Grzesia i robi sobie powtórkę z literatury rozrywkowej. Czyta stare Jurandoty, Marianowicze, Turima, Słonimskiego i różne opary absurdu. I ryczy z radości.

Żebyś ty widziała, jakie miał u mnie entrée! Przy domofonie przycisnął oba dzwonki, mój i tej mojej sąsiadki, która mieszka obok mnie, więc obie mu otworzyłyśmy te nasze wspólne drzwi. Maksio wszedł krokiem defiladowym, odsunął pańskim gestem panią Kropowiak, bo wyleciała na korytarz, dobrze, że jej nie dał dwóch złotych!

Nie zawsze jest wskazane, żeby dzieci wiedziały wszystko o rodzicach (…).

Faceci lecą na bezradne (…).

Kasia zresztą utrzymywała ją w przekonaniu, że jest wzorową uczennicą i grzeczną dziewczynką. Zakochana w niej starsza pani wierzyła nawet w to, że w dzisiejszych czasach przyjęte jest chodzenie do szkoły w sukience wielkości chusteczki do nosa i w pełnym wieczorowym makijażu.

(…) pamięta pan naszą naczelną zasadę: one mogą być głupie, bo to jeszcze dzieci…

– A my jesteśmy od tego, żeby im pomóc i wytłumaczyć, na czym polega życie. Pamiętam. To fajna zasada i przydaje mi się w wychowaniu syna. Generuje cierpliwość ojcowską, jeśli mogę tak powiedzieć.

Masz ci los, znowu zaczął – z drugiej strony, z trzeciej strony! Hamlet to przy nim mistrz świata w precyzowaniu poglądów na czas.

Na trzecim roku prawa wie się o życiu wszystko. Zwłaszcza w Krakowie.

Poświęciłam mój fundusz pogrzebowy. Do diabła z pogrzebem, jak umrę, to mnie już nie będzie obchodziło, kto się martwi pochówkiem. A ja jeszcze zażyję przyjemności.

Każda mama jest fajna, pamiętaj. Twoja też.