Monika Szwaja

Rodzice po to są, żeby się martwili.

Jeśli to nawet nieprawda, to jest dobrze wymyślone (…).

Dzieci powinny być lepsze od rodziców.

Oszukuję księdza, a Bóg pewnie nie dał się nabrać.

Czterdziestolatek może wszystko. Osiemdziesięciolatek o wiele mniej. Żeby to najjaśniejszy szlag trafił. Niestety.

– Cóż pan się tak zamyślił?

– Poszukuję straconego czasu, Mareszko – zaśmiał się prawie wesoło. – Beznadziejna sprawa.

Muszę sobie zagwarantować w testamencie, żeby nikt nigdy nie mówił o mnie „nieboszczka” (…). Cóż to za okropne słowo. Nawet po śmierci by mnie denerwowało.

Zawsze są dwie możliwości: że coś się stanie albo że nic się nie stanie. Załóżmy, że wszystko będzie dobrze, bo jak się będziemy martwić na zapas, to nie starczy nam siły na normalne życie.