Kurt Vonnegut

Byłem na trzydziestu jeden zamieszkanych planetach i studiowałem materiały dotyczące stu innych. Ziemia jest jedyną planetą, na której wspomina się o czymś takim jak wolna wola.

A gdyby nawet wojny przestały nacierać na nas niczym lodowce, to wciąż jeszcze pozostanie zwyczajna, poczciwa śmierć.

Ziemianie są wielkimi specjalistami od wyjaśnień.

I oto pode mną, poza polem mojego widzenia zaimprowizowany został zjadliwy duet na altówkę i kontrabas. Oboje mieli tak wspaniałe głosy. Ona była altówką, on kontrabasem. A może to była komedia? Może to zabawne, gdy atrakcyjne fizycznie, bogate małpy człekokształtne w wytwornych dekoracjach tak strasznie się nienawidzą?

Proszę nie wrzucać niedopałków do naszych pisuarów. Przecież my wam nie szczamy do popielniczek.

– Nie można kazać ludziom zdobywać bunkrów na trzeźwo – stwierdził Finnerty.

– I nie można im kazać przestać, gdy są pijani – zauważył Paul.

Bawiłem się także myślą o tym, by z zaplecza teatru wydobywał się głos Boga…

Aktorka grająca Celię mogłaby zapytać, dlaczego Bóg ulokował ją na ziemi. I wtedy z zaplecza teatru mógłby zagrzmieć głos:

– Żebyś pomogła w rozmnażaniu gatunku. Tak naprawdę to nic poza tym mnie nie interesuje. Cała reszta to tylko zbędna dekoracja.

Nie bacząc na zmiany, jakie to może poczynić we wzorcach ludzkiego życia, wprowadza się bezustannie nowe maszyny, nowe formy organizacyjne i nowe metody zwiększania wydajności. Czynienie tego bez troski o zmiany, jakie to może spowodować we wzorcach życia ludzkiego, jest bezprawiem.

Czymże jest zalotność jak nie argumentem na to, że życie musi trwać i trwać, i trwać?

Czyż jest na świecie zjawisko bardziej różnorodne od cudzołóstwa? Nie ma.

Módlmy się za tych, którzy utknęli na drutach kolczastych pola bitwy życia.

Przypuszczam, że obraz jest komentarzem, z pewnością ironicznym, do wesołego bestialstwa, z jakim ludzie obchodzą się z ludźmi.