Niech pana Bóg błogosławi, panie Rosewater

Wykręcałem jej rękę, dopóki nie rozwarła ud, wydając okrzyk na poły bólu, na poły rozkoszy (czy można zrozumieć kobietę?), kiedy mój mściwy taran wdarł się w jej ciało. Eliot stwierdził u siebie erekcję. – Na litość boską – zwrócił się do swego organu rozrodczego – jak można być tak niewybrednym?

Proszę nie wrzucać niedopałków do naszych pisuarów. Przecież my wam nie szczamy do popielniczek.

Eliot był kiedyś uroczym fanatykiem kochania się, ale nigdy robienia dzieci.

Opanowano wszystkie poważniejsze choroby, a co za tym idzie, śmierć była dobrowolna i rząd, aby zachęcić ochotników, pobudował Salony Etycznego Samobójstwa o fioletowych dachach na każdym większym skrzyżowaniu, tuż obok lokali Howarda Johnsona, które miały dachy koloru pomarańczowego. Salony oferowały piękne hostessy, superwygodne fotele, przyciszoną muzykę i czternaście rodzajów bezbolesnej śmierci. Salony samobójcze cieszyły się powodzeniem, ponieważ bardzo wielu ludzi czuło się głupio i bezużytecznie i ponieważ samobójstwo uważano za dowód postawy społecznej i patriotycznej. Samobójcy otrzymywali też za darmo ostatni posiłek u Howarda Johnsona. I tak dalej.