Proszę nie wrzucać niedopałków do naszych pisuarów. Przecież my wam nie szczamy do popielniczek. — Kurt Vonnegut

Wykręcałem jej rękę, dopóki nie rozwarła ud, wydając okrzyk na poły bólu, na poły rozkoszy (czy można zrozumieć kobietę?), kiedy mój mściwy taran wdarł się w jej ciało. Eliot stwierdził u siebie erekcję. – Na litość boską – zwrócił się do swego organu rozrodczego – jak można być tak niewybrednym?

Eliot był kiedyś uroczym fanatykiem kochania się, ale nigdy robienia dzieci.

Opanowano wszystkie poważniejsze choroby, a co za tym idzie, śmierć była dobrowolna i rząd, aby zachęcić ochotników, pobudował Salony Etycznego Samobójstwa o fioletowych dachach na każdym większym skrzyżowaniu, tuż obok lokali Howarda Johnsona, które miały dachy koloru pomarańczowego. Salony oferowały piękne hostessy, superwygodne fotele, przyciszoną muzykę i czternaście rodzajów bezbolesnej śmierci. Salony samobójcze cieszyły się powodzeniem, ponieważ bardzo wielu ludzi czuło się głupio i bezużytecznie i ponieważ samobójstwo uważano za dowód postawy społecznej i patriotycznej. Samobójcy otrzymywali też za darmo ostatni posiłek u Howarda Johnsona. I tak dalej.