Cierpkość wiśni

Tak właśnie robią młodzi ludzie. Ciągle na coś czekają. Wydaje im się, że życie jeszcze się nie zaczęło. Że zacznie się za tydzień, za miesiąc, ale jeszcze nie teraz. A potem nagle człowiek robi się za stary i wtedy zadaje sobie pytanie, czym było całe to czekanie. Ale wtedy jest już za późno...

W grze wszystko jest proste. Zabijasz potwory i idziesz dalej. A co zrobić z potworami w prawdziwym życiu?

W tłumie nie musisz się popisywać, wyróżniać, błyszczeć dowcipem i błyskać inteligencją.(...) Tłum bezpiecznie cię otula i pozwala na chwilę zapomnieć o sobie. O tym, co było i będzie. Bo ważne jest to, co tu i teraz.

Większość ludzi robi wszystko, żeby nie czuć bólu. Mija czas, starzejemy się i nagle się okazuje, że przegapiliśmy szansę, by ktoś nas zranił.

Życie nie składa się tak, jakby chcieli scenarzyści oper mydlanych.

Psychoterapeuci żartują czasami, że straciliby zajęcie, gdyby ludzie zechcieli uważnie posłuchać tego, co mają im do powiedzenia inni. Na razie bezrobocie im nie grozi.

Po trzydziestce życie traci smak. A wiecie dlaczego? Bo wszystkie najważniejsze wspomnienia powstają wcześniej.

Najlepszy sposób na pokusę, to jej ulec.

Moja mama jest jak GI Jane: ma więcej ikry niż syberyjski jesiotr.

Ja tak się boję ciemności, że jak myję twarz, to najpierw zamykam jedno oko i namydlam połowę, spłukuję i dopiero zabieram się do drugiej.

Sens życia to jest to, czego szuka każdy początkujący student. Potem już nie ma na to czasu.

Marzy mi się taka miłość.(...) taka, jaka łączy człowieka i psa. Bo ona jest całkowicie bezinteresowna, nie ma w niej zazdrości ani strachu, że się skończy, nie ma udawania ani chęci przerobienia psa na swój ideał. Czyż nie tak wygląda prawdziwa miłość opisana przez świętego Pawła? Nie ma w niej też nudy i nie ma rozwoju. Psa nie męczą te same głupie zabawy ze starą piłką, nie powie ci: „Może byśmy dla odmiany poszli na spacer w góry?”. Nie męczy go powtarzalność.

Nieświadomość to najtańszy z psychotropów.

Jeśli cię wszędzie wożą, to przestajesz chodzić, bo nie musisz używać nóg. A potem to już nie możesz, nawet jeśli chcesz.

W młodości wszyscy czujemy się zagubieni, ale to mija.

Najmądrzejsze dzieci zawsze występują w głupawych amerykańskich filmach. Potrafią w mgnieniu oka podać receptę na każdy ból. Zapobiegną rozwodowi, uratują kawałek dżungli.

Kąsają samice komarów.(...) W świecie ludzi natomiast kąsają zazwyczaj samce. I dlatego należałoby wymyślić wreszcie jakiś skuteczny sprej.

Codziennie każdy z nas przeżywa kilka chwil, które są ważniejsze od innych. Jakiś strzęp rozmowy, obraz. Na przykład zaczepi nas małe dziecko albo nieznajomy zapyta o godzinę. I pamiętamy to do końca życia. Dlaczego właśnie to, a nie coś, co się zdarzy sekundę później?

Ktoś przecież musi chodzić po ziemi, żeby bujać w cumulusach mógł ktoś.

Nie warto się zabijać dla przedmiotów, które kiedyś będą śmieszyć nasze dzieci.

Nadzieja.(...) dzięki niej ludzie cierpliwie pchają swoje taczki zamiast rzucić wszystko w diabły i uciec.

Młody człowiek nie jest jeszcze uformowany, a życie rzuca go w uformowany świat, gdzie musi zachowywać się jak osoba w pełni uformowana. Co zatem robi? Korzysta z gotowych wzorów i schematów i po prostu gra.

Każde pokolenie jest przegrane (...). I wasze, i moje, i tej staruszki, co czekała przez rok na fotelu. I w każdym ludzie są samotni.

Niemal w każdym z filmów i innych produktów tkwi przesłanie, że wojna to piekło, ale jest konieczna, żeby zamienić chłopca w prawdziwego mężczyznę.

Na tym właśnie polega życie. Wciąż czekamy na rozwój wydarzeń.

Dwadzieścia procent społeczeństwa zużywa osiemdziesiąt procent wszystkich zasobów i konsumuje osiemdziesiąt procent tego, co się da skonsumować.

Człowiek musi się wygadać, inaczej by pękł z nadmiaru tajemnic.

Drugie miejsce daje niemal to samo, co tłum albo czapka niewidka. Pozwala zniknąć z oczu reszcie świata. I spokojnie robić swoje.