Isabel Allende

Nie wiem, czy Tata tak bardzo się bał, bo wiedział więcej, niż ujawniał, czy dlatego, że jego osiemdziesięcioletnie doświadczenie nauczyło go, że zło ludzkie jest nieograniczone. Ja ze zdumieniem odkrywałam, że świat jest okrutny i drapieżny, rządzony według praw silniejszego. Selekcja gatunków nie spowodowała rozkwitu inteligencji ani ewolucji ducha, przy pierwszej lepszej okazji rozszarpujemy się wzajemnie jak szczury uwięzione w zbyt małej klatce.

Poczucie osamotnienia, które wlokłam za sobą od dzieciństwa, stało się jeszcze bardziej dokuczliwe, ale pocieszała mnie słaba nadzieja, że przeznaczony mi jest jakiś specjalny los, który pewnego dnia mi się objawi.

Nie byłam czysta, nikt nie był czysty, w każdym z nas czaiło się monstrum, każdy miał swoją ciemną, występną stronę. Czy w sprzyjających warunkach ja również mogłabym zabijać i torturować? Gdyby ktoś na przykład skrzywdził moje dzieci… Do jakiego okrucieństwa byłabym wtedy zdolna? Demony pouciekały z luster i hasały swobodnie po świecie.

Razem mamy siłę rozpędzonego pociągu, możemy osiągnąć każdy cel, działając wspólnie jesteśmy niezwyciężeni (…) Oboje mamy pewność, że to drugie nas chroni, nie zdradzi, nie oszuka, podtrzyma w chwilach słabości, pomoże wyrównać ster, kiedy zgubimy kierunek.

Czas niedostatku zahartował mu charakter, wyrobił w nim przekonanie, że życie to wyłącznie wysiłek i praca, i że człowiek honoru nie może iść przez świat nie pomagając bliźniemu.

Jeśli o czymś piszę, boję się, że się wydarzy, jeśli kogoś kocham nadmiernie, boję się że go stracę, a jednak nie mogę przestać pisać ani kochać…

Kiedy okoliczności pchają nas w ekstremalne sytuacje, budzą się nasze najgorsze instynkty i historia przyjmuje tragiczny obrót, gdyż ci sami ludzie, którzy w życiu codziennym wyglądają na potulne owieczki, gdy mają dobry pretekst i liczą na bezkarność zmieniają się w krwiożercze bestie.

Nie chcę być taka jak moja matka, będę jak mój dziadek, silna, niezależna, zdrowa i władcza, nie pozwolę, żeby ktoś mną rządził, ani nikomu nie będę niczego zawdzięczać; chcę być taka jak dziadek i opiekować się moją matką.

Najgorsza jest bieda w białym kołnierzyku i krawacie, bo wciąż trzeba ją ukrywać.

Strach jest silniejszy od pożądania, miłości, nienawiści, winy, wściekłości, (…) jest silniejszy niż lojalność. Strach to coś totalnego.

Czasami, żeby odprawić egzorcyzmy nad demonami, tkwiącymi w jakimś wspomnieniu, trzeba opowiedzieć to wspomnienie tak jak historię.

Bywały takie dni, że zżerał mnie strach przed rozpoczęciem następnej walki, albo czułam się tak zmęczona, że szukałam pretekstów, żeby nie wracać do domu.