Isabel Allende

Wypowiadając imiona, dotykamy czyjegoś serca i mamy dostęp do jego siły życiowej.

Broń palną ładuje sam diabeł.

Byłam przekonana, że żaden chłopak przy zdrowych zmysłach nie poprosi mnie do tańca, a nie mogłam sobie wyobrazić większego wstydu niż podpieranie ściany na zabawie. W tym przypadku mój ojczym zmusił mnie do pójścia, gdyż – jak powiedział – jeśli nie przezwyciężę swoich kompleksów, nigdy nie osiągnę sukcesu w życiu.

Świat nie należy do nieśmiałych, lecz do odważnych. W prawdziwym życiu lepiej się wiedzie nikczemnikowi niż bohaterowi.

W życiu nie dochodzi się do czegoś określonego (…) Po prostu się żyje.

Z lenistwa biorą się wszystkie choroby.

Był po prostu tchórzem; pewnego dnia zamotał się w swoje kłamstwa, stracił kontrolę nad sytuacją i uciekł.

Tęsknię za idealizmem mej młodości, okresu, w którym istniała dla mnie jeszcze cienka linia podziału pomiędzy dobrem i złem i wierzyłem, że można działać zawsze zgodnie z nienaruszalnymi zasadami. Nie była to praktyczna ani realistyczna postawa, wiem, ale w tym nieprzejednaniu kryła się czysta pasja.

W kinie nikt nie umiera naprawdę, na wojnie nikt naprawdę nie żyje.

Umarli prowadzą żywych za rękę.

Znam przemoc, to nieopanowana bestia, nie ma co wchodzić z nią w układy, lepiej starać się ją oszukać.

To jest ziemia dla odważnych, nie dla ostrożnych.