Maksymy i rozważania moralne

Zło, które czynimy, nie ściąga na nas tylu prześladowań i takiej nienawiści, co nasze przymioty.

Władza, jaką mają nad nami ukochane osoby, jest prawie zawsze większa niż władza, jaką mamy sami nad sobą.

W niepowodzeniu najlepszych przyjaciół zawsze znajdujemy coś, co nam nie jest niemiłe.

Zwykle kobiety oddają się raczej przez słabość niż z miłości; stąd na ogół mężczyźni zuchwali odnoszą więcej triumfów niż inni, choćby więcej mieli praw po temu.

Gdyby sądzić o miłości z większości jej objawów, podobniejszą jest do nienawiści niż do przyjaźni.

Skąpstwo jest większym przeciwieństwem oszczędności niż hojność.

Najtrafniejsze porównanie, jakiego można użyć dla miłości, to gorączka: nie więcej mamy władzy nad jedną, co nad drugą, tak co do siły, jak co do czasu trwania.

Są dwa rodzaje miłości w kochaniu, jedno płynie stąd, iż w osobie, którą kochamy, znajdujemy bez przerwy nowe przyczyny do kochania, drugi stąd, że czynimy sobie punkt honoru z własnej stałości.

Powaga jest obrządkiem ciała, wymyślonym dla pokrycia braków ducha.

Sporo ludzi gardzi majątkiem, ale mało kto umie go rozdawać.

Niezbyt kochać to pewny sposób, aby być kochanym.

Kochanek widzi wady ukochanej dopiero wówczas, gdy czar pryśnie.

Kiedy jesteśmy znużeni miłością, bardzo jesteśmy zadowoleni, gdy nas druga strona zdradzi i zwolni tym samym z obowiązku wierności.

Szczęście i nieszczęście dotyka nas nie wedle swych rozmiarów, ale wedle naszej wrażliwości.

Trudniej jest kobiecie zwyciężyć swą zalotność niż swą miłość.

Kto kocha, wątpi często o tym, w co wierzy najmocniej.

W pierwszej miłości kobiety kochają kochanka, w następnych – miłość.

Hipokryzja to hołd składany cnocie przez występek.

Łatwiej zakochać się nie kochając, niż odkochać, kiedy się kocha.

Wolimy raczej mówić o sobie źle, niż nie mówić wcale.

Uchylanie się od pochwały jest chęcią otrzymania jej dwa razy.

Kto żyje bez szaleństwa, mniej jest rozsądny niż mniema.

Zawsze mamy dość sił, aby znieść cudze nieszczęście.

Rozsądek i miłość niedobrze żyją razem: w miarę jak miłość rośnie, rozsądek się kurczy.

Nigdy nie jest się tak śmiesznym przez właściwości, które się ma, jak przez te, które się udaje.

Mało jest ludzi, którzy by się nie wstydzili, że się kochali, gdy już się nie kochają.

Chwali się zazwyczaj tylko po to, aby być chwalonym.

Można być sprytniejszym od kogoś drugiego, ale nie sprytniejszym od wszystkich.

Na nic kobiecie młodość bez urody ani uroda bez młodości.

Prawdziwie godny człowiek to ten, który się w nic nie stroi.

Jeżeli istnieje miłość czysta i wolna od domieszki innych namiętności, to ta, która ukryta jest na dnie naszego serca i której my sami jesteśmy nieświadomi.

Jesteśmy tak przyzwyczajeni grać komedię wobec drugich, iż w końcu gramy komedię wobec samych siebie.

By uzyskać stanowisko w świecie, robi się co można, aby się zdawało, że już się je ma.

Interes przemawia wszystkimi językami i odgrywa wszystkie role, nawet rolę bezinteresowności.

Nie ma maski, która by mogła ukryć miłość tam, gdzie ona jest, ani udać ją tam, gdzie jej nie ma.

Przyrzekamy wedle swych nadziei, dotrzymujemy wedle swych obaw.

Zazdrość rodzi się zawsze z miłości, ale nie zawsze z nią umiera.

Czego jest najmniej w miłostkach – to miłości.

Trudniej jest być wiernym kobiecie, gdy nas uszczęśliwia, niż kiedy trzyma nas z dala.

Spory nie trwałyby tak długo, gdyby brak słuszności był tylko po jednej stronie.

Prawie równie trudno jest zadowolić tego, kto bardzo kocha, jak tego, w którym miłość już wygasa.

Umysły mierne potępiają wszystko, co przechodzi ich miarę.

Są wady, z których rodzą się wielkie talenty.

Istnieje rodzaj miłości, której nadmiar niweczy zazdrość.

Milczenie jest najpewniejszą rzeczą dla tego, kto nie ufa samemu sobie.

Mało jest kobiet, których wartość trwałaby dłużej niż ich uroda.

Serce wystrychnie zawsze rozum na dudka.

W miłości oszukaństwo idzie prawie zawsze dalej niż nieufność.

Duch leniwszy w nas jest niż ciało.

Mało jest uczciwych kobiet, które by nie były tym zmęczone.

Starcy lubią dawać dobre rady, aby się pocieszyć, że nie są już zdolni dawać złych przykładów.

Ludzie wiedzą, że nie trzeba zbyt wiele mówić o swej żonie; ale nie dość wiedzą, że jeszcze mniej należałoby mówić o sobie.

Kochająca osoba popełnia prawie zawsze ten błąd, że nie czuje, kiedy druga strona przestaje kochać.

Jedynie osoby, które nie dają przyczyn do zazdrości, godne są, aby być zazdrosnym o nie.

Śmieszność hańbi bardziej niż hańba.

Kochankowie nie nudzą się razem dlatego, że zawsze mówią o sobie.

Przyjemnie jest niekiedy mężowi mieć zazdrosną żonę; wciąż słyszy się o tym, co mu jest drogie.

Są ludzie, którzy nigdy by nie byli zakochani, gdyby nie słyszeli o miłości.

Człowiek jest niepocieszony, gdy go oszuka wróg lub zdradzą przyjaciele, a często jest rad, gdy oszukał sam siebie.

Z prawdziwą miłością jest tak jak z pojawieniem się duchów; wszyscy o nich mówią, ale mało kto widział.

Łatwiej jest być rozumnym za drugich niż za siebie.

Jeśli się opieramy naszym namiętnościom, to raczej dzięki ich słabości niż naszej sile.

Nieraz rozumny człowiek byłby w kłopocie bez towarzystwa głupców.

Często wybaczamy tym, którzy nas nudzą, lecz nie wybaczamy tym, których my nudzimy.

Chwałę wielkich ludzi należy zawsze mierzyć środkami, którymi posłużyli się, aby ją zdobyć.

Gwałt, jaki zadajemy sobie sami, aby zdławić naszą miłość, jest często okrutniejszy niż srogość ukochanej.

Chytrość – to lichy gatunek rozumu.

Człowiek nie jest nigdy tak szczęśliwy ani tak nieszczęśliwy, jak to sobie wyobraża.