Zbigniew Herbert

we mnie jest płomień który myśli
i wiatr na pożar i na żagle

Głowę nosić nisko. Mieć stale wolne obie ręce. Pielęgnować mięśnie nóg.

W istocie kropka [...] jest kością sterczącą z piasku, zatrzaśnięciem, znakiem katastrofy. Jest interpunkcją żywiołów. Ludzie powinni posługiwać się nią skromnie i z należytą powagą, jak zwykle, gdy wyręczają los.

To, co walczy o światło, jest śmiertelnie kruche.

władzę sprawował najlepiej

to znaczy nie sprawował jej wcale

nie udało się nakłonić go do

trwałych związków miłosnych

z drogą żoną moją Caesonią

więc nie powstała niestety linia cesarzy - centaurów

dlatego Rzym runął

Kto pisał nasze twarze na pewno ospa

kaligraficznym piórem znacząc swoje „o”

lecz po kim mam podwójny podbródek

po jakim żarłoku gdy cała moja dusza

wzdychała do ascezy

magia i gnoza

kwitnie jak nigdy

sztuczne raje

sztuczne piekła

sprzedawane są na rogu ulicy

Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa

(tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę)

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką

chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

Najniższy krąg piekła. Wbrew powszechnej opinii nie zamieszkują go ani despoci, ani matkobójcy, ani także ci, którzy chodzą za ciałem innych. Jest to azyl artystów, pełen luster, instrumentów i obrazów. (…) Cały rok odbywają się tu konkursy, festiwale i koncerty. Nie ma pełni sezonu. Pełnia jest permanentna i niemal absolutna.

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy

przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu

po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach

wśród odwróconych plecami i obalonych w proch