Pomaluj to na czarno

Ludzie nie lubią zakochanych, bo miłość to prywatna impreza, na którą nikt poza głównymi bohaterami nie dostaje zaproszenia.

Żadnego pragnienia, żadnej wściekłości, nadziei czy miłości. Po prostu nic, i tyle.

Miłość to nie wisienka w czekoladzie, którą się nadgryza i odkłada do pudełka.

Bycie martwą wcale nie było takie okropne. Martwota ciała mogła chyba przynieść coś w rodzaju ulgi.

Doskonałość nie jest żadną ochroną. Katastrofa spada na człowieka wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewa.

Miłość to ucieczka do kraju, w którym jest tylko dwoje obywateli. Z zewnątrz wygląda to jak śmierć. Ludzie mogą do woli walić pięściami w ściany, ale nie mają szans, by znaleźć drzwi. Nikt nie jest w stanie odgadnąć, jak wygląda ukryty za wysokimi murami ogród.

Pragnienie zdobycia sympatii nigdy nie daje pozytywnych wyników, bo ludzie lubią tych, którym na sympatii nie zależy.

Człowiek musi być prawdziwy, bo tylko w ten sposób możemy naprawdę rozpoznać swoje uczucia.

Mogłoby się wydawać, że korzysta z życia i wolności, lecz ona tylko czekała na niego.

Może każdy człowiek zrywa kolejne warstwy, jedną za drugą, ale nigdy nie odsłania prawdziwej twarzy, która staje się coraz mniejsza i mniejsza, aż w końcu w ogóle znika.