Cytaty o małżeństwie

Małżeństwo: tak nazywam wolę tworzenia we dwoje jednego, które jest czymś więcej od tych, co je stworzyli.

Na dłuższy związek już człowieka dzisiaj nie stać. Każdy za czymś goni, do czegoś się wspina, to z kimś drugim jak z kulą u nogi. Mówić się już nie chce, a tu trzeba. Nie ma o czym, a tu trzeba. Zdarzają się, nie powiem, małżeństwa do śmierci. Ale to już zabytki.

Trzeba być bardzo ostrożnym, kiedy się ma do czynienia z mężem i żoną, to święta prawda. Mogłabym panu niejedno opowiedzieć, co też kobietom przychodzi do głowy, gdy chodzi o ich mężów.

Tacy są właśnie mężczyźni. Jeden na sto dba o to, by ożenić się z właściwą osobą.

[…] był tylko moim mężem, wszystkiego wiedzieć nie musiał.

Między nami od dawna ani dupa, ani rozmowa się nie klei.

Z braku rozmów i wymiany myśli małżeństwo zaczęło wymieniać między sobą wrzaski.

Małżeństwo i rodzina są tylko i wyłącznie tym, co sami z nich czynimy.

Sześć lat małżeństwa było okresem powolnego przystosowywania się do kolidujących ze sobą reguł cielesnych rozkoszy, domowych obowiązków i potrzeby samotności. Zaniedbywanie jednej sfery prowadziło do zubożenia lub chaosu w pozostałych.

[...] jedną z rzeczy pozwalających im utrzymać małżeństwo [...] było poszanowanie tajemnicy, na wpół dostrzeżonej, lecz nigdy nie dopowiedzianej myśli, że w gruncie rzeczy coś takiego jak małżeństwo, związek nie istnieje — każda dusza trwa samotnie, nie poddając się próbom racjonalizacji. To właśnie była tajemnica.

Małżeństwo jest jak dom w ciągłej budowie, każdego roku spostrzega się nowe pokoje. Pierwszy rok po ślubie to chatka, po dwudziestu siedmiu latach powstaje wielka, pełna zakamarków rezydencja. Muszą w niej istnieć ciemne kąty i przestrzeń do magazynowania rzeczy, większość z nich jest zakurzona i opuszczona, w niektórych spoczywają nieprzyjemne relikty, o jakich wolałoby się nie wiedzieć, dopóki się ich nie znajdzie.

Trzeba mieć dużo siły, żeby się rozwieść, więcej, niż żeby wyjść za mąż.