Czarna bezgwiezdna noc

Złe pisarstwo to coś więcej niż sprawa gównianej składni czy błędnej obserwacji; złe pisarstwo powstaje zwykle z upartej odmowy opowiedzenia o tym, co ludzie tak naprawdę robią - dopuszczenia do myśli faktu, że, powiedzmy, czasami mordercy przeprowadzają staruszki przez ulicę.

[...] dom jest miejscem, gdzie jeśli musisz wejść, muszą cię tam przyjąć.

[...] kiedy raz się posmakuje, jak to jest naprawdę, wyobraźnia staje się guzik warta.

Nie można wcisnąć z powrotem pasty do tubki.

Emocje to tylko kolejny ludzki nawyk, najwyraźniej tak samo warunkowany jak wszystko inne.

Małżeństwo jest jak dom w ciągłej budowie, każdego roku spostrzega się nowe pokoje. Pierwszy rok po ślubie to chatka, po dwudziestu siedmiu latach powstaje wielka, pełna zakamarków rezydencja. Muszą w niej istnieć ciemne kąty i przestrzeń do magazynowania rzeczy, większość z nich jest zakurzona i opuszczona, w niektórych spoczywają nieprzyjemne relikty, o jakich wolałoby się nie wiedzieć, dopóki się ich nie znajdzie.

Kiedy jakaś osoba robi złe rzeczy, a druga osoba o tym wie, ale jej nie powstrzymuje, obie są tak samo winne.

„Mordercy zawsze przeoczają rzeczy oczywiste. [...]”.

Życie naprawdę naśladuje sztukę, czasami. A im prymitywniejsza sztuka, tym lepsza imitacja.

[...] cuda nigdy nie są tanie [...].

Ludzie zawierający układy są jak rekiny, muszą płynąć albo tracą życie.

[...] nawet w piekle ludzie dostają czasami łyk wody, nawet jeśli tylko po to, żeby głębiej przeżywać pełny horror niezaspokojonego pragnienia, kiedy znowu ich ono ogarnie.

[...] nigdy nie przestajemy chcieć, czego chcemy, i nieważne, czy to jest dobre dla nas, czy nie.

[...] zamartwianie się tym, nad czym nie mamy kontroli, jest bezsensu, prawda?

Gdy chodzi o ludzkie popapranie i zło, zdaje się, że jakiekolwiek granice przestają istnieć.

Zły facet jest gorszy od węża.

[...] zaczęła się śmiać. Czasami nic więcej nie można zrobić.

„Dwie najlepsze rzeczy w życiu to ciepły croissant i szybki powrót do domu”.

[Śmietnik pamięci] jest największym atutem każdego pisarza.

Tempus fugituje niezależnie od nas.

[...] czyn i jego wyobrażenie to dwie różne sprawy.

W snach nie czuje się bólu; człowiek zawsze się budzi, zanim zacznie się prawdziwe cierpienie.

Wcześniej czy później nawet najsolidniejsza trumna musi spróchnieć i wpuścić życie, by karmiło się śmiercią.

Życie jest fair. Wszyscy trzęsiemy się w brzuchu przez dziewięć miesięcy, a potem kości zostają rzucone. Niektórym wypadają dwie szóstki, innym, niestety, dwie jedynki. Tak właśnie dzieje się na świecie.