Cytaty o istnieniu

68 cytatów · 43 autorów

Cytaty

  1. (…) miłość to niedosyt istnienia.

  2. Istnieć nie postrzeganym, to tyle co nie istnieć.

  3. Czego się nie nazwie, to jakby nie istniało.

  4. Bardzo możliwe, że człowiek odczuwa swoje istnienie dopiero wtedy, gdy czuje na skórze dotyk bezimiennej przestrzeni, która łączy nas z najdawniejszym czasem, ze wszystkimi umarłymi, z prehistorią, gdy umysł dopiero oddzielał się od świata i jeszcze nie zdawał sobie sprawy ze swojego sieroctwa.

  5. Nie liczcie na to, że o ósmej rano w Tokaju coś zjecie. W przeszklonej knajpie przy Kossuth ter można pić kawę za kawą i patrzeć, jak deszcz spada na pusty plac. Bardzo ciekawe myśli przychodzą wtedy do głowy. Na przykład, czy wziąć sobie za wzór tych dwóch przy sąsiednim stoliku, którzy zamówili dwa razy po trzysta aszu, czy też spokojnie zadawać sobie pytanie w stylu „co ja tu właściwie robię?”, czyli podstawową mantrę czy też modlitwę każdego podróżnika. Bo właśnie w podróży, rano, w obcym mieście, zanim druga kawa zacznie działać, doświadcza się najmocniej dziwności własnego, pozornie banalnego bytu. Podróż jest po prostu stosunkowo zdrowym rodzajem narkotyku.

  6. Przecież żadna rzecz nie może przesłonić innych rzeczy, gdy zmierzamy ku nicości, ku stwierdzeniu, że świat jest jedynie chwilowym zakłóceniem w swobodnym przepływie światła.

  7. Mogę się jeszcze cofnąć

    w swoje nienarodzenie.

    Oto już dziesięć minut przed,

    oto już godzina przed narodzeniem.

    Cofam się,

    idę,

    biegnę

    w swoje minus życie.

  8. Dochodzę do Adama i Ewy,

    już nic nie widać, ciemno.

    Tutaj już umiera moje nieistnienie

    nieważną śmiercią matematycznej fikcji.

    Nieważne jak byłaby śmierć mojego istnienia,

    gdybym się urodziła naprawdę.

  9. Muszę pracować, aby istnieć.

  10. To, czego człowiek nie pamięta, nie istnieje. Dla niego.

  11. Pojęłam, że w samym centrum stworzenia może leżeć coś tak nieopanowanego i niepojętego jak szalejący wulkan, którego lawa niszczy tak samo drzewa, jak i poetów.

  12. Wyobraź sobie, że nie urodziłaś się po prostu dlatego, że twój ojciec pokłócił się z matką, bo nie smakowała mu przyrządzona przez nią kolacja... w związku z czym nie pokochali się tej nocy i na zawsze przepadła twoja szansa. Jedynym ratunkiem jest zaistnienie w wyobraźni jakiegoś pisarza. Życie na kartce papieru wydaje się w końcu lepsze od kompletnej nicości.