Anna Świrszczyńska

Mogę się jeszcze cofnąć

w swoje nienarodzenie.

Oto już dziesięć minut przed,

oto już godzina przed narodzeniem.

Cofam się,

idę,

biegnę

w swoje minus życie.

Dochodzę do Adama i Ewy,

już nic nie widać, ciemno.

Tutaj już umiera moje nieistnienie

nieważną śmiercią matematycznej fikcji.

Nieważne jak byłaby śmierć mojego istnienia,

gdybym się urodziła naprawdę.