Góra duszy

Ludzie to takie właśnie istoty, spętane swym zawikłaniem, same na siebie sprowadzające lęk.

Źródłem literatury jest życie, (...) literatura musi być wierna życiu, prawdziwemu życiu.

Rzeczywistość istnieje tylko przez doświadczanie, przy czym musi się jej doświadczać osobiście. Kiedy doświadczenie chociażby raz się przekaże – ono też staje się opowieścią.

Ludzie nie umieją żyć bez złudzeń.

Przemoc tkwi w każdym.

Nie powiedzieć czegoś to nie to samo co nie powiedzieć nic o tym.

W pogardzie wobec prostactwa ludzie dopatrują się wzniosłości i czystości. Nie pojmują, że wówczas owa wzniosłość i czystość nieuchronnie sama grzęźnie w prostactwie. Już lepiej być prostakiem jako takim, niż prostacko zwalczać prostactwo.

Wiedza jest zachcianką bardzo kosztowną.

Na tle natury sztuka zawsze wypada bezbarwnie, tylko maniak może uważać, że sztuka przewyższa naturę.

W obliczu nieszczęścia człowiek jest niczym.

Mówi, że twoje opowieści stają się podłe i okrutne.

Mówisz, że taki właśnie jest męski świat.

Jaki jest w takim razie świat kobiecy?

To mogą wiedzieć tylko kobiety.

Nie ma więc mowy o porozumieniu?

Z powodu zupełnie różnych dwóch perspektyw.

Miłość pozwala jednak porozumieć się jednym i drugim.

Miriady kształtów to marność, brak kształtów, także marność.

Nie wiem czy kiedyś obserwowałeś ten dziwny obiekt: własne ja. Często jest tak, że im uważniej się w nie wpatrzysz, tym mniej jest tym, czym jest.

Życie to nie to samo co jego przejawy.

Tkwiące w tobie ja jest tylko obrazem w lustrze, odbiciem kwiatów w wodzie. Nie możesz wejść do lustra ani nie możesz nic z niego unieść, lecz patrząc w obraz i zachwycając się nim, przestajesz się nad sobą użalać.

To nie droga jest zła, to wędrowiec się myli.

Prawda nie może być taka, jakiej właśnie sobie zażyczysz, i nie polega na tym, że ładnie zabrzmi, musi być trochę posępna, w przeciwnym razie jak człowiek mógłby mierzyć się z losem?

Życie zapewne jest trwałym splotem miłości i nienawiści.

Stworzenie zwane człowiekiem jest bardzo inteligentne, fakt, potrafi stworzyć niemal wszystko, od plotek po dziecko z probówki, a jednocześnie dzień w dzień niszczy dwa do trzech gatunków. Oto absurdalność człowieka.

Rzeczywistość to ja, rzeczywistość to tylko postrzeganie chwili, którego nie da się przekazać komu innemu.

Prawda mężczyzny różni się od prawdy kobiet.

Istnieć nie postrzeganym, to tyle co nie istnieć.

Ludzie kochają swe ja, lecz je kaleczą. Arogancja, pycha, samozadowolenie albo lęki, zazdrość czy nienawiść, wszystko to tryska stamtąd. Owo ja jest w istocie źródłem nieszczęść rodzaju ludzkiego. Lecz cóż, czy ów niewesoły wniosek oznacza, że w takim razie trzeba zabić to zbuntowane ja?

Bać trzeba się ludzi, nie zwierząt!

Ludziom, którzy szukają nie pieniędzy, lecz miłości, miłość nie bywa dana, a ludzie, którzy uganiają się za pieniędzmi, nie dostaną pieniędzy, za to nie braknie im takich, którzy ich pokochają.

Ilekroć (...) próbuję zgłębić kogoś innego, jednocześnie zgłębiam siebie.

Życie nie kieruje się logiką, dlaczego wiec logiką miałoby się objaśniać jego sens?

Kobiety bez reszty zakochane naprawdę cierpią; mężczyźni pożądają kobiet dla przyjemności, żony potrzebne są mężom do prowadzenia domu i gotowania, rodzice zaś spodziewają się po synowej przedłużenia rodu.

Historia to duchy tłukące w ściany.

Kiedy patrzę na innych, traktuję ich zawsze jak zwierciadło pozwalające wejrzeć w głąb siebie.

Historia to sekwencja przyczyny i skutku.

Pozbycie się wspomnień to swego rodzaju wyzwolenie.