Ostatnio dodane

To, co wiecznie, zawodzi, wiecznie też jest przedmiotem nadziei.

Bo gdy nas nie stać na miłość, stać nas zawsze na zazdrość.

Człowiek może służyć tylko czemuś, nigdy komuś.

Wystarczyła wiadomość, że ma go ujrzeć, aby stara blizna zaczęła krwawić.

Gdy miłość otwiera świat, otwiera go nawet nieszczęśliwa.

Zawsze masz możność żyć szczęśliwie, jeśli pójdziesz dobrą drogą i zechcesz dobrze myśleć i czynić. Dwie są bowiem cechy wspólne duszy boga i człowieka i wszelkiego stworzenia obdarzonego rozumem. A te są, że nie ulega przeszkodzie z niczyjej strony i to, że znajduje dobro w usposobieniu i działaniu pełnym sprawiedliwości i że na tym poprzestaje w swym dążeniu.

Człowiek (…) musi do wszystkiego dorastać sam. I do stosowania przymusu wobec siebie także sam.

Może w tym jest jedyna racja miłości, że kiedy zrywa się więź, co nas łączy ze światem, ona przychodzi w pomoc jako przypomnienie, że więź istnieje i poprzez bliskość dwojga nawiąże się na powrót ze wszystkim.

I czemu w tym jednym głupi człowiek czepia się tak uparcie popełnionej omyłki, czemu poraniony, pokaleczony, świadomy, że idzie złą drogą brnie wciąż dalej, ciągle się łudząc, że to może nie była omyłka?

Kto wszedł w cudze (…) tego łatwo wystraszyć.

Jest coś lepszego niż sprawiedliwość – to miłosierdzie.

Człowiek obdarzony tylko dumą albo tylko pokorą nie jest całkowitym człowiekiem. Los tak chce, że trzeba nosić w sobie jedno i drugie z tych dwu tak sprzecznych uczuć, aby należycie podołać życiu.