Rozmyślania

Zgoła nie w tym rzecz, że się rozprawia o cechach męża dobrego, lecz że się nim jest.

Dla kamienia rzuconego w górę nie jest niczym złym, że spadł na dół, ani dobrym, że go podrzucono.

Ludzie istnieją dla siebie wzajemnie. Albo ich więc pouczaj, albo znoś.

Skromnie przyjmować, spokojnie tracić.

Bacz, byś nie postępował tak wobec ludzi niemających uczuć ludzkich, jak ludzie niemający uczuć ludzkich wobec ludzi.

Nie myśl o tym, czego nie masz, tak jakbyś to już miał. Ale z tego, co masz, wybierz to, co najbardziej jest cenne, i pomyśl, z jakim byś trudem się o to starał, gdyby tego nie było. A uważaj, byś wskutek upodobania w tej rzeczy nie przyzwyczaił się jej tak wysoko cenić, iżbyś miał doznać niepokoju duszy, gdyby ci jej zabrakło.

Człowiek ambitny widzi swe dobro w działalności ludzi innych; miłujący rozkosz we własnym popędzie; człowiek mądry - we własnym działaniu.

Jedno tylko bardzo jest cenne, a to: pędzić życie w prawdzie i sprawiedliwości, w życzliwości nawet dla kłamców i niesprawiedliwych.

Szkodzi zaś sobie ten, kto trwa w błędzie i nieświadomości.

Najlepszym sposobem obrony jest nie odpłacać pięknym za nadobne.

A «szczęśliwy» to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los to dobre drganie duszy, dobre skłonności, dobre czyny.

Co dla państwa nie jest szkodliwe, nie przynosi szkody i obywatelowi.

...nie jest niczym złym ani dobrym, co dotknąć może jednako człowieka złego i dobrego.

Wszystko jednodniowe: i co wspomina, i co jest wspomniane.

Dopóki żyjesz, dopóki można, bądź dobry.

W dziesięć dni bogiem zdawać się będziesz tym, dla których teraz jesteś zwierzem i małpą, jeżeli powrócisz do zasad i służby rozumu.

Życie - to wojna i przystanek chwilowy w podróży, wspomnieniem pośmiertnym - zapomnienie. Cóż więc może posłużyć za ostoję? Tylko jedno: filozofia.

Tak należy wszystko czynić i mówić, i o wszystkim myśleć, jakby się już miało odejść z życia.

Nie widziano jeszcze, by kto był nieszczęśliwy z tego powodu, że nie troszczy się o to, co się dzieje w duszy innego człowieka. Ci zaś muszą być nieszczęśliwi, którzy nie śledzą z rozwagą drgnień duszy własnej.