Ostatnio dodane

Najtrudniej jest być dobrym na bezludnej wyspie.

A już najbardziej ciekawiły ją pieniądze – w żaden sposób nie mogła pojąć, że można pożądać czegoś tak nieprzydatnego. Po raz pierwszy w głowie mi postało, że ona ma chyba rację. Samo w sobie złoto jest zupełnie do niczego. Za miękkie, żeby z niego zrobić narzędzia, za twarde, żeby na nim spać. Do żarcia się nie nadaje, im go więcej, tym cięższe i człowiek bardziej się boi, że mu ukradną. Właściwie to nie złota się pragnie, tylko tego wszystkiego, co za nie można dostać.

Nie kochać to znaczy opuścić.

Najgorszym złem jest nie mieć nikogo.

Nie wiem, po co jest miłość, jeśli nie po to, by się trzymać za ręce w ciemnościach pełnych przerażenia.

Jak człowiek zaczyna pytać „dlaczego”, to już nie jest dobrze.

Jedno ubóstwo to ubóstwo, ale dwa – to nędza.

Cóż wart byłby świat, gdyby nie mijała ludzka dzikość? Cóż byłby wart świat, gdyby człowiek nie stawał się z każdym wiekiem mądrzejszy? Czyż zło ma sens? Czyż zło i głupota to nie jest jedno?

Umarły śmieje się w swym sercu z tych, co płaczą po nim, jakby mówili do niego: dobrze by było, gdybyś żył jeszcze na tym świecie, cierpiał wiele cierpień i kosztował wiele goryczy.

Jak posłać głupca na jarmark, cieszą się kupcy.

Ignorancja wszystko wyolbrzymia. A wiedza pomniejsza.

Zawsze przeceniamy pakty, zanim je poznamy; spodziewamy się, że będą piękniejsze i bliższe naszym nadziejom, naszym oczekiwaniom, niż w rzeczywistości.