Anka Kowalska

Nie ma w nas zupełnie czystych, naturalnych uczuć – jesteśmy pełni plam. Ale przez to wszystko, pomimo tego wszystkiego i poza tym – jak gdyby niemal nas już samych nie dotyczyło – świeci się coś, prawda? I to coś może dla kogoś stać się ogarkiem w ciemnościach.

Każdy ma w sobie pestkę, każdy swoją. Jak owoc. Przylatują ptaki, przychodzi jedno po drugim spustoszenie. Robak. Gnije to, co jest miąższem. Odpada. Ale pestkę trzeba uratować. Pestka musi zostać nietknięta. Z pestki przecież...

Niepojęcie wstrząśnięta spytałam, co jest pestką.

– To, w co nie przestajemy wierzyć. Co jest najgłębiej nami; pomimo wszystko. Pomimo zła w nas. Pomimo naszych odstępstw, mimo wszystkich srebrników, jakeśmy wzięli.

Najtrudniej jest być dobrym na bezludnej wyspie.

Szatan, myślę czasami, potrafi pomagać skuteczniej niż sam Bóg, dlatego o tyle więcej wytrwałości mamy wówczas, gdy obstajemy przy złym niż przy dobrym.

Nie kochać to znaczy opuścić.

Najgorszym złem jest nie mieć nikogo.

Nie wiem, po co jest miłość, jeśli nie po to, by się trzymać za ręce w ciemnościach pełnych przerażenia.