Ostatnio dodane

Życia nie da się uchwycić, po prostu się żyje.

Wspomnienia można opowiadać setki razy. To przecież najlepsze, co się ma z życia. I jeszcze piękniejsze, jak się nimi dzielisz.

No bo to w końcu jest cudownie wygodne, a jak coś pójdzie źle, to przecież była to wspólna decyzja nas wszystkich, a jeszcze lepiej: to sam naród, wszak to on nas wybrał.

Nawet dla największych geniuszy w dziejach istnieją granice ich sztuki.

Gazeta bez etyki to żadna gazeta.

Nie zapominajmy o jednym jeszcze rodzaju kłamstwa: o kłamstwie dla kłamstwa, o potrzebie np. powiedzenia: widziałem czterech Murzynów, gdy widział ich tylko dwóch. Albo znów typ inny kłamcy: cokolwiek opowiada, to opowiada jako rzecz, która się przy nim działa, choć tę rzecz wczoraj mu ktoś opowiedział – i on ją za nim powtarza.

Poradziłem już nawet kilkorgu z tych mędrców od ośmiogodzinnego dnia pracy, by najlepiej zaczynali pracę od razu wieczorem, koło dziesiątej, wtedy mogliby iść do domu nawet już rano i dotarliby tam może jeszcze przed pobudką.

Wdzięczność jest jedną z rzadszych cnót. Zdaje mi się, że prawdziwie wdzięcznym może być tylko człowiek z natury hojny. Znowu jedna z rzadszych cech charakteru. Nie należy tylko hojności utożsamiać z marnotrawnością.

Życie cuchnie śmiercią.

– Każdy, kto ma w sobie choć okruszek wesołości, chodzi po plaży boso – odezwał się Ślimak po chwili. – Nie dość, że wygodniej, to o ile przyjemniej! To prawie jak latanie. Niezupełnie, ale prawie. Ziarenka piasku przesypują się między palcami, czasem chłodne, czasem gorące. Stopy na wolności wariują ze szczęścia. Ale buty… – Ślimak spojrzał na Mamę surowo. – Buty na plaży to jak kara dla stóp!

>>Jeżeli Niemcy zostaną zwyciężeni przy kooperacji koalicji z Rosją sowiecką, musi ona być wynagrodzona, a może być wynagrodzoną tylko naszym kosztem<< [...] Co więc powinna w tej sytuacji zrobić Polska? Odpowiedź Studnickiego była prosta: natychmiast dojść do porozumienia z Niemcami. (...) Porozumienie to miałoby się oprzeć na zobowiązaniu do neutralności podczas ich ataku na Francję oraz wyrażeniu natychmiastowej zgody na powrót Gdańska do Rzeszy i budowę autostrady przez Korytarz.

Jak wielu dorosłych, zauważał dzieci dopiero wtedy, kiedy znajdowały się na tyle blisko, by ich obecność była uciążliwa. Innymi słowy – nie istniały, jeśli były odpowiednio daleko.