Ostatnio dodane

Piekło jest dla tych, którzy się zaparli;

Plon zbiorą z tego, co sami zasiali,

Dryfować będą po Jeziorze Pustki

I Las Nicości przewędrują cały,

Tęskniąc do materii.

Strach mógłby napędzać świat, gdyby tylko dobrze naoliwić tryby.

Czegóż to człowiek, gdy poniżenie jątrzy się w nim jak rana, nie wymyśli, by odpłacić za doznaną przemoc?

Świat jest jednak piękny i tak naprawdę to wszyscy mamy w sobie coś z dzieci, które od czasu do czasu przydałoby się wytargać za uszy.

Wszyscy boimy się ludzi, którzy mogą nas zranić.

Miłość wymaga czasem podejmowania ryzyka. To kwestia wiary. Uwierzenia w coś, czego nie można zobaczyć ani dotknąć. Musimy zdobyć się na skok.

Chrzęst kostek lodu przypominał odgłos potrząsanych w kubku kości do gry. Wszystko jest hazardem, a zwłaszcza miłość. Ostatnim razem przegrałam, pomyślała.

Pamięć to jedynie biochemia, a jednak określa ona każdego człowieka jako niepowtarzalną jednostkę.

(…) takie chwile nigdy nie trwają długo. Przychodzą i znikają i nie możemy ich przywrócić. Możemy tylko tworzyć następne.

Wszyscy staramy się zachować równowagę, pomyślała Maura. Walczymy z pokusą jak z grawitacją. A gdy w końcu upadamy, jesteśmy zawsze tacy zaskoczeni.

Nigdy nie jesteśmy tak odporni jak myślimy

Wszyscy jesteśmy w końcu tylko mięsem.