Ostatnio dodane

Są zwyczajne godziny i są godziny ułomne, kiedy czas zatrzymuje się i potyka, kiedy życie – prawdziwe życie – wydaje się toczyć gdzieś dalej.

– Zastanowiłem się, co by mnie uszczęśliwiło i co chcę robić, a potem nauczyłem się tego zawodu, żeby to się spełniło.

– Kiedy to mówisz, brzmi to bardzo prosto.

– Bo to jest proste – powiedział. – Problem tylko w tym, że wymaga dużo ciężkiej pracy. A ludzie nie lubią się męczyć.

– Uwielbiasz oszustwa.

– Uwielbiam zagadki. Oszustwa to po prostu mój język ojczysty.

– To niezgodne z naturą, żeby kobiety walczyły.

– To niezgodne z naturą, żeby człowiek był równie głupi, jak wysoki, a jednak proszę, stoisz tutaj.

– W jaki sposób najłatwiej ukraść człowiekowi portfel?

– Przyłożyć mu nóż do gardła? – zapytała Inej.

– Pistolet do głowy? – powiedział Jesper.

– Wrzucić mu truciznę do kubka? – zaproponowała Nina.

– Wszyscy jesteście okropni – obruszył się Matthias.

Kaz przewrócił oczami.

– Najłatwiej ukraść człowiekowi portfel, mówiąc mu, że zamierzacie ukraść mu zegarek.

– Jestem biznesmenem. (…)

– Jesteś złodziejem.

– Przecież to właśnie powiedziałem, prawda?

(…) dopilnujcie, żeby chowano mnie w otwartej trumnie (…). Świat zasługuje na jak najdłuższe obcowanie z tą twarzą.

– Twoje imię się jakoś zdrabnia? – zapytał.

(…)

– Tak, Eleonora.

– A nie Nora albo Elo, albo Lena, albo Lenny, albo Elle…?

– Usiłujesz mi wymyślić zdrobnienie?

– Nie, uwielbiam twoje imię. Nie chcę się pozbawiać ani jednej jego sylaby.

– Jest jak nocny stolik – kwitowała Wren.

– Zawsze przy mnie stoi.

– … żebyś mogła odłożyć na niego gazetę.

(…)

– Lubię Abla. Jest taki stabilny.

– Właśnie opisujesz nocny stolik…

(…) żeby być prawdziwym nerdem, trzeba preferować światy wymyślone nad rzeczywistość.

Uczucie, gdy po raz pierwszy chwycił jej dłoń, było tak cudowne, że przeważyło wszystkie złe rzeczy. Było mocniejsze niż jakikolwiek ból, którego doświadczyła.

Kiedy wszyscy wiedzą, że jesteś potworem, nie musisz marnować czasu na popełnianie każdej potworności.