Fangirl

– No proszę, cała jesteś w swetrach. A to co, swetry nożne?

– To ocieplacze na nogi.

– Masz na sobie co najmniej cztery różne typy swetrów.

– To jest szalik.

– Wyglądasz, jakby cię ktoś obwiązał swetrami.

– Dobrze, już dotarło.

– Jest jak nocny stolik – kwitowała Wren.

– Zawsze przy mnie stoi.

– … żebyś mogła odłożyć na niego gazetę.

(…)

– Lubię Abla. Jest taki stabilny.

– Właśnie opisujesz nocny stolik…

(…) żeby być prawdziwym nerdem, trzeba preferować światy wymyślone nad rzeczywistość.

– Czytałeś książki z serii?

– Widziałem filmy.

Cath tak mocno wywróciła oczami, że aż ją zabolało.

Czasami pisanie jest jak zbieganie z górki. Palce zostają na klawiaturze, tak samo jak nogi zostają w tyle, nie nadążając za resztą ciała.

Boże, ten jego podbródek. Chciała się pobrać z tym podbródkiem. Chciała go zamknąć w złotej klatce.

– „Żyli długo i szczęśliwie”, a nawet samo „żyli długo” nigdy nie jest kiczowate. To najszlachetniejsza i wymagająca ogromnej odwagi rzecz, na jaką mogą się zdecydować dwie osoby.

– Po co piszemy? – powtórzyła profesor Piper.

Cath spojrzała na swój notatnik.

„Żeby zniknąć”.

Spójrz na siebie. Ogarniasz świat, niczego się nie boisz. Ja za to boję się wszystkiego. I jestem szurnięta. Może nawet myślisz, że jestem szurnięta tylko odrobinę, ale to dlatego, że pokazuję ludziom zaledwie wierzchołek góry lodowej mojego szurnięcia. Pod powierzchnią lekkiego szurnięcia i niedostosowania społecznego jestem całkowitą porażką.

– Na swoim biurku masz głowy Simona Snowa. (…)

– To tylko pamiątkowe popiersia.

– Żal mi ciebie, więc zostanę twoją przyjaciółką.

– Nic mi nie jest. Wróciłem do gry.

– Co jest tą grą? (…) – Bieganie? Nadmiar pracy?

– Życie – odparł, może nieco zbyt głośno. – Życie jest moją grą.

– Nie sądzę, żebym się do tego nadawała. Do relacji chłopak-dziewczyna, osoba-osoba. Ja po prostu nikomu nie ufam. Nikomu. A im bardziej mi na kimś zależy, tym bardziej narasta we mnie pewność, że ta osoba się mną szybko zmęczy i będzie chciała się wycofać.

– Musimy poznawać nowych ludzi. (…)

– Nie potrzebuję nowych ludzi.

– To właśnie dowodzi, jak bardzo ich potrzebujesz.

W każdej nowej sytuacji wychodzi na jaw, że nikt człowiekowi nie wyjaśnia akurat tych najbardziej podchwytliwych zasad (a z reguły dotyczą one czegoś, czego nie da się wyguglać). Na przykład: gdzie jest początek kolejki? Co można zjeść? Gdzie należy stać, a gdzie siedzieć? Dokąd należy pójść po skończeniu posiłku i dlaczego wszyscy tak na ciebie patrzą? „Kurczę, no”.