Marta Kisiel

Wraz z początkiem października do Wrocławia zewsząd nadciągnęła barbarzyńska horda, spragniona wiedzy i stypendiów, a nade wszystko – potu, łez i krwi Bogu ducha winnych pań z dziekanatu.

– Tyś źrenicą oczu moich! Tyś promieniem nadziei mrok rozświetlającym! Tyś chwilą wytchnienia w znoju i bólu wszelkim! Ach, strudziłem usta daremnym użyciem! – zakrzyknął i mocno pociągnął dziewczynę, aż padła przed nim na kolana. – Do rzeczy. Marianno!… – szepnął jej płomiennie wprost do ucha. – Kochanko niebiańska… usiądziesz mi na grobie?…

– A pierścionka to ty masz? – odparła krótko i węzłowato.

– Słu… słucham?

– Pierścionka – powtórzyła. – Złotego, z oczkiem, najlepiej czerwonym. Ja tak bez niczego na żadnym grobie nie usiędę. Matula mówi, że trza się cenić, a nie od razu dla byle kogo szargać wianuszek. Bo potem to cała wieś gada i staruszek z ambony pomstuje.

Ale to, jak traktujemy dzieci i zmarłych, świadczy o naszym człowieczeństwie albo zbydlęceniu. Naszym! Nie ich.

– Tak jakby… poczułem potrzebę.

– Potrzebę czego?

– Dachu nad głową.

Siostra, gdybyś powiedziała, że widziałaś jak pływam pieskiem w rynsztoku, przebrany za Myszkę Miki i nawalony jak marabut, to pewnie bym się nie wypierał, ale po parkach na pewno się nie szwendam. Mam swoją godność.

– A kim był ten cały Hanke? – zapytał Niedaś, który przymierzał się do ptysia.

– Gość miał ksywę „kat Breslau” – burknęła Basia. – Mówi ci to coś?

– Owszem, subtelnie sugeruje to i owo.

– No to resztę sobie wyguglaj.

– Czy pani wie, co to litość, pani Jadwigo?

– A wiem, wiem! Widziałam raz hasło w słowniku!

– Młody człowieku, czy ty masz dno? – zwróciła się do niego.

– Teoretycznie. – Wysiorbał z miseczki resztki śmietany po mizerii.

– A praktycznie?

– Nie wiem – przyznał szczerze – ale jestem otwarty na eksperymenty.

One zaciukały razem pradziadka włóczką i jakoś z tym żyją, a ty mi jakieś durne pomarańcze do usranej śmierci będziesz wypominać!

Słuchaj, cholero, moja cierpliwość to nie Schengen, ma swoje granice.

(…) mogłabym tu świecić golizną jak latarnia w Kołobrzegu.

Dziadunio był szuja pierwszej wody, więc prababcia postanowiła wynająć kilerów, żeby go profesjonalnie sprzątnęli. Spoko kredens, bywa i tak, łatwiej drania odstrzelić, niż dostać rozwód.