Rilla ze Złotego Brzegu

– Nasze poświęcenie jest większe niż jego – szlochała Rilla. – Chłopcy nasi dają tylko s i e b i e, my i c h dajemy.

– „Ślub to poważna sprawa” – powiedziała starsza pani. „Tak, ale jak nie dochodzi do ślubu, to sprawa jest jeszcze poważniejsza” – odparła dziewczyna. To święte słowa (…), wiem to z własnego doświadczenia.

Ciało dojrzewa z wolna, lecz dusza rośnie wielkimi skokami. Może dojrzeć w ciągu godziny.

(…) sam Bóg nie mógł stworzyć dwóch gór, aby ich nie oddzielić przepaścią. Z chwilą, gdyśmy się znaleźli na szczycie góry, niekoniecznie musimy spaść w przepaść.

Cierpliwość podobna jest do konia, który, choć zmęczony, wytrwale brnie do przodu.

– Nie ma zbyt wysokiej ceny za wolność – rzekła Gertruda.

Można czasami zbyt wielką ceną zapłacić za życie (…).

Duma zawsze musi cierpieć.

Gdy my o Bogu zapomnimy, On o nas pamięta.

Okropna jest rola matki podczas wojny. Matki, siostry, żony i kochanki przechodzą straszną próbę.

Potęga, której przymiotem jest nieskończoność, musi być nie tylko nieskończenie wielka, ale również nieskończenie mała. My nie podlegamy temu prawu, dlatego pewne rzeczy wydają nam się zbyt małe, żeby poświęcać im uwagę, a inne znowu zbyt wielkie, byśmy mogli objąć je swoim rozumem. Dla kogoś kto potrafi być niekończenie mały, los mrówki jest tak samo ważny jak los mastodonta.

Po raz pierwszy na froncie widziałem śmierć z tak bliska. Ale człowiek tutaj do wszystkiego się przyzwyczaja. Znajdujemy się w zupełnie innym świece. Jedyną rzeczą, która jest taka sama jak u was, to gwiazdy, ale też nam się wydaje, że nie są na swych zwykłych miejscach.

(…) każda świadomość jest lepsza od niepewności.

Wiara i przywiązanie są największym skarbem w życiu.

Żona żołnierza nie może być tchórzem.

Wydaje mi się jednak, że na przestrzeni wieków mimo „rozlicznych wynalazków” bilans szczęścia nie ulega zmianie, bo jeśli w jakiejś dziedzinie wiedzie nam się lepiej, to w innej jest zaraz gorzej.

Zdawał sobie sprawę, że nie wszystkie psy mogą być piękne, mądre czy bohaterskie, lecz wiedział dokładnie, że każdy pies może kochać.

– Norman Reese powiedział dzisiaj w szkole, że chętnie przywiązałby Kaisera do drzwi i zostawiłby go tak psom na pożarcie – mówił Bruce ze smutkiem. – A Emilia Flagg powiedziała, że zamknęłaby go do klatki i kuła ostrym drutem. Wszyscy miej więcej takie rzeczy powtarzają. Ale, pani Blythe – Bertie wysunął małą łapkę z kieszeni i położył ją z powagą na kolanach Ani – ja bym tam przemienił Kaisera w dobrego człowieka, bardzo dobrego, to wszystko co bym zrobił. Czy nie uważa pani, że to by była dla niego najgorsza kara?

– Kochane dziecko – wtrąciła Zuzanna – skąd wiesz, że to by była kara dla tego niegodziwego szatana?

– Zuzanna nie rozumie – rzekł Bruce spoglądając na nią błyszczącymi oczkami – że gdyby stał się dobrym człowiekiem, zrozumiałby, jakie straszne rzeczy robił, i czułby się wtedy bardzo nieszczęśliwy? Tak – Bruce zacisnął drobne rączęta – tak, zrobiłbym z Kaisera dobrego człowieka, na to stanowczo zasłużył.

Byliśmy bardzo szczęśliwi przed wojną, nieprawdaż? Z naszym domem w Złotym Brzegu, z naszym ojcem i z naszą matką. Lecz to szczęście było darem życia i miłości. Nie było one naszą własnością, życie mogło nam je odebrać w każdej chwili. Nie będzie ono mogło odebrać nam szczęścia, które zdobędziemy sami wysiłkiem spełnionego obowiązku.

– Widocznie starzeję się, Gilbercie – zaśmiała się pani Blythe. – Ludzie zaczynają mi mówić, że młodo wyglądam. Młodym kobietom nikt nie prawi podobnych komplementów.