Dolina Issy

Stworzenie, które się zabija, i tak umrze, więc chyba wszystko jedno, czy trochę wcześniej czy później.

Może nawet Boga wcale nie ma i nikt nie mieszka w niebie. Ale jak się o tym przekonać?

Żadnej miłości nie trzeba przeciągać poza jej kres.

Żeby otruć się trucizną na szczury, trzeba stracić wszelką nadzieję, a również tak ulec własnym myślom, że one przesłonią świat, aż przestanie się cokolwiek widzieć prócz własnego losu.

O tym, kto kim jest, nie decyduje pieniądz.

Bóg pilnuje, żeby silnym było dobrze, a słabym źle.

Mówią, że diabeł jest nieduży, wzrostu dziesięcioletniego dziecka, że nosi zielony fraczek, żabot, włosy splecione w harcap, białe pończochy (...). Nie na darmo inna nazwa nieczystej siły jest nad Issą „Niemczyk” – oznacza, że diabeł jest po stronie postępu.

Ksiądz też człowiek.

Bo nadmiar światła umniejsza istnienie.

Modlić się to samo, co chcieć żyć.

Nigdy nie wie się, co poradzić z tym krzykiem, co odzywa się w nas samych.

Na pograniczu tego, co zwierzęce i tego, co ludzkie, żyć nam wypadło i tak jest dobrze.

Wiadomo powszechnie, że w tych sprawach [zdrady małżeńskie] można wiele wybaczyć, dopóki nie pojawią się obrazy, dokuczliwe, którym nie można się opędzić.

Nikt nie żyje sam: rozmawia z tymi, co przeminęli; ich życie w niego się wciela.