Roztrzaskane lustro

O ile teorie nazistowskie czy komunistyczne zakładały uszczęśliwianie człowieka przez kolektyw, o tyle obecnie obserwujemy narastającą iluzję indywidualnego „raju na ziemi”, przy czym współczesny kult zdrowia i szczęścia rozwija się często na przekór zasadom moralnym uznawanym dotąd w świecie chrześcijańskim. Ceną tego kultu jest podważenie absolutnej wartości życia ludzkiego. Coraz częściej przyjmuje się, że życie człowieka ma sens jedynie wówczas, gdy towarzyszy mu sukces, tężyzna i zaspokojenie. Dzieci nienarodzone, kalecy, ludzie upośledzeni, starzy, lub chorzy zasługują na mniejszą uwagę, a coraz częściej pojawiają się osoby uznające się za uprawnione do decydowania o ich życiu. Od współczucia dla cierpienia łatwo przechodzi się do przyzwolenia na selekcję osób, które zasługują na dalszą egzystencję lub nie.

W opozycji do przedstawicieli pokolenia wojennego, które przeżyło koszmar wojny, ale traktowało odbudowę normalnego życia jako zadanie, któremu na ogół sprostało, pokolenie ludzi urodzonych zaraz po wojnie czerpało garściami z owoców tej odbudowy i dobrej koniunktury z lat pięćdziesiątych, nie ceniąc sobie tak samo pracy, obowiązku i przewidywalności, które były podstawą powojennej koniunktury. W latach pięćdziesiątych stałemu wzrostowi dobrobytu społeczeństw zachodnich i narastającej rewolucji naukowo-technicznej towarzyszyły szybkie przemiany społeczne.

Ocenia się, że na początku XXI wieku pracowało we Włoszech około 350 tysięcy wróżbiarzy, a więc wielokrotnie więcej niż księży katolickich.

W całym świecie zachodnim aktywiści gejowscy dążą do zakazania terapii osób homoseksualnych, gdyż promują swoje zachowania jako coś normalnego. Tymczasem doświadczenie Aardwega wskazuje, że u dużej części poddanych terapii homoseksualistów można przywrócić pociąg do płci przeciwnej.

(…) jak słusznie przypomniał Rocco Buttiglione, łaciński źródłosłów małżeństwa (matrimonium) oznaczał opiekę nad matką.

Oczywiście, na marginesie każdej instytucji, po części choćby ludzkiej, są nadużycia, obłuda i inne negatywne zjawiska, ale autorzy atakujący Kościół starają się dowieść, że nie są one marginesem, ale wręcz istotą znienawidzonej przez nich instytucji. Kościół jest instytucją, której ludzie także grzeszą, jednak nie ma się to nijak w proporcji do oskarżeń, jakie są nań rzucane. Choć badania statystyczne wykazały, że skłonności pedofilskie cechuje nikły promień księży, a w środowiskach homoseksualnych ich odsetek sięga około 40%, to wrogowie Kościoła w swojej propagandzie odwracają te proporcje.

Mimo że orzeczenie amerykańskiego Sądu Najwyższego oparte było na kłamliwym zeznaniu, obrońcy życia dotąd nie zdołali obalić tego orzeczenia. Od 1973 r., kiedy je wprowadzono w życie, zgładzono w Stanach Zjednoczonych około 30 mln istnień ludzkich. Co trzecia ciąża w Ameryce kończy się aborcją.

Zastanawiające jest, że na pytanie o powód aborcji większość Amerykanek podaje powody sprowadzające się do wygody: 76% z nich obawia się wpływu, jaki urodzenie dziecka będzie miało na ich życie, 68% twierdzi, że nie stać ich obecnie na dziecko, a 51% ma problemy z partnerem i chce uniknąć samotnego macierzyństwa. Tylko 20% ankietowanych obawiało się o zdrowie płodu lub swoje, a tylko 1% nie chciało dziecka będącego skutkiem gwałtu.

(…) w lecie 2018 roku sąd w Genui skazał doktora Salvatore Felisa na więzieni w zawieszeniu i zakaz sprawowania funkcji publicznych za sprzeciw wobec aborcji. Lekarz skorzystał z klauzuli sumienia, która jest dopuszczalna w prawie włoskim, a mimo to został skazany. Co mówi to o wolności sumienia w liberalnej demokracji?

Zamiast rozważać cnoty polityczne rządzących, a właściwie ich brak, dla systemu jest bezpieczniej, że obywatele oglądają mecze piłkarskie, rozmaite talk shows czy uczestniczą w wielkich koncertach muzyki pop.

Jeśli świat istnieje, to dlatego, że jest dziełem dobrego Boga, a zło jest tylko głosem sprzeciwu przeciw Niemu. Każde inne tłumaczenie tajemnicy świata i ludzkiej egzystencji prowadzi ostatecznie na manowce.

Warto w tym miejscu przytoczyć Belli Dodd (1904–1969), amerykańskiej działaczki komunistycznej włoskiego pochodzenia, która po powrocie na łono Kościoła oświadczyła, że uczestniczyła z ramienia KP USA w przygotowaniu ponad tysiąca kleryków do podjęcia służby w Kościele katolickim jako agentów komunistycznych.

Efekty „wyzwolenia kobiet” okazały się co najmniej dwuznaczne. Profesor historii Sara Butler z Ohio State University napisała: „Rewolucja seksualna i ruch feministyczny, które miały doprowadzić do wyzwolenia kobiet, stworzyły w istocie społeczeństwo, w których mężczyźni dostają od kobiet to, co chcą – seks bez odpowiedzialności czy zobowiązania, podczas gdy kobiety są coraz bardziej sfrustrowane w swoich pragnieniach domu i dzieci”.

Feministyczna teza, że małżeństwo było i jest niewolą kobiet, nie wytrzymuje konfrontacji z najprostszą obserwacją. Zasada nierozerwalności małżeństwa powstrzymywała mężczyzn od znajdowania sobie nowych, młodszych „partnerek”, a więc chroniła kobiety. Kobietom „wyzwolonym” z małżeństwa pozostaje znacznie mniej czasu na taką zamianę na „lepszy model”.

Efektem dziesięcioleci rządów komunistycznych były też miliony ludzi deportowanych, złamanych psychicznie i życiowo, a także zahamowanie rozwoju gospodarczego. Niebagatelnym skutkiem tych rządów było pomieszanie pojęć i skuteczne zakłamanie świadomości historycznej kilku pokoleń oraz upowszechnienie kłamstwa i terroru jako metody rządzenia.

Słynna „Przysięga Hipokratesa”, którą składały i składają miliony lekarzy na całym świecie, zawiera takie sformułowanie: „Nikomu, nawet na żądanie, nie podam śmiercionośnej trucizny, ani nikomu nie będę jej doradzał, podobnie też nie dam nigdy niewieście środka na poronienie”. Hippokrates utożsamiał więc aborcję z zabijaniem.

W rezultacie mieszkańcy Zachodu w dużej mierze zapomnieli o cnotach i grzechach. Zapomniano, że pod modnym pojęciem asertywności kryje się często pycha, że hasło „zasługujesz na to” i „jestem tego warta!” (perfumy, samochód, wycieczka itd.) apeluje do chciwości, że zaspokajanie „potrzeb seksualnych” ma często postać cudzołóstwa, że „maksymalizacja konsumpcji” prowadzi do nieumiarkowania w jedzeniu i piciu, że czas wolny spędzamy bardzo często pogrążeni w lenistwie, a „tolerancja” równa się pobłażaniu największym nawet wynaturzeniom.