Cytaty o wiedzy

(…) w historii wierzeń ludzkich nie zdarzyło się jeszcze, aby bogowie mieli więcej wiedzy od swych wyznawców. Często posiadali jej mniej. Kopernik świadkiem.

Kto pragnie wiedzy, musi zwrócić się do prawdziwego autorytetu – mistrza duchowego. Oryginalnym mistrzem duchowym jest Kṛṣṇa. Obdarzył wiedzą Arjunę i przekazał ją Brahmie. Mówi o tym Śrīmad-Bhāgavatam (tene brahma hṛdā ya ādi-kavaye).

Według Bhāgavatam wszystko pochodzi od niezwykle rozumnej i doświadczonej osoby (abhijña), która przekazała wiedzę Brahmie, pierwszej stworzonej istocie (tene brahma hṛdā ya ādi-kavaye). Brahmā pochodzi z pierwotnego źródła i ma z nim kontakt. Nasza wiedza pochodzi od kogoś, z kim bezpośrednio obcujemy. Kiedy zaś Brahmā został stworzony, był sam. Skąd zatem miał wiedzę? Wyjaśnia to Bhāgavatam. Tene brahma hṛdā. Hṛdā znaczy „przez serce”. Najwyższa Osoba, Naddusza, przebywa w sercu każdej istoty, nie wyłączając Brahmy. Brahma znaczy „wiedza wedyjska”. Najwyższy Pan przekazał ją Brahmie przez serce.

Wiedzę wedyjską otrzymują wszyscy, ponieważ Kṛṣṇa jest w sercu każdego (sarvasya cāham hṛdi sanniviṣṭaḥ). Trzeba mieć jednak określone kwalifikacje, aby móc ją przyjąć. Kṛṣṇa pomaga, wpajając nam wiedzę od wewnątrz jako Naddusza (caitya-guru), a z zewnątrz jako mistrz duchowy. Brahmā zdobywa wiedzę wedyjską od Kṛṣṇy, po czym przekazuje ją innym. Dlatego jest autorytetem. Istnieją cztery gałęzie sukcesji uczniów (sampradāya), za pośrednictwem których szerzy się wiedza wedyjska. Jedna z nich pochodzi od Brahmy, druga od Lakṣmī, trzecia od Śivy, a czwarta od czterech Kumārów. Jeśli chcemy zdobyć prawdziwą wiedzę, musimy zwrócić się do autorytatywnego przedstawiciela Kṛṣṇy, wywodzącego się z jednej z tych czterech sukcesji.

Najbardziej wartościową wiedzą jest ta, która pomaga nam uwolnić się od cielesnej koncepcji życia. Niestety, naukowcy, filozofowie, politycy i inni tak zwani przywódcy zwodzą ludzi, którzy jeszcze bardziej przywiązują się do ciała. Życie ludzkie daje nam sposobność osiągnięcia świadomości Kṛṣṇy, ale te łotry nie pozwalają innym skorzystać z tej okazji i kierują ich uwagę na rzeczy związane z ciałem. Dlatego też są największymi wrogami ludzkości.

Kiedyś, pod czujnym okiem mamy i taty, udało mi się postawić pierwszy krok. Czasami myślę, że to moje ostatnie samodzielne osiągnięcie, reszta jest przetwarzaniem. Moja wiedza o świecie, kosmosie, Bogu, prawie grawitacji, kolonizacji, zazdrości, miłości, wybaczaniu, a w końcu przebudzeniu jest podarunkiem od ludzi. Czuję się przepełniony. Chcę wiedzieć, kim jestem bez tych wszystkich idei, zasad i wartości, które otrzymałem w spadku.

Czasem człowiek myli, to co wie, z tym, co sobie wyobraża.

Potrzeba wiedzy, jest dla pewnych osób namiętnością silniejszą niż jakakolwiek doczesna przyjemność

Piękno i wiedza to jedyne światło rozjaśniające ten nędzny padół, który zmuszony jestem przemierzać (…).

Przegrani, podobnie jak samoucy, wiedzą zawsze więcej od ludzi sukcesu, bo żeby odnieść sukces, musisz wiedzieć jedno, nie tracić czasu na poznawanie wszystkiego. Satysfakcja płynąca z erudycji zastrzeżona jest dla przegranych, im więcej ktoś wie, tym bardziej nie powiodło mu się w życiu.

Wiedza jest bronią, Jon. Uzbrój się dobrze, zanim wyruszysz do boju.

– (…) Ale co za pożytek ze świecy, która nie daje światła?

– To jest lekcja (…). Ostatnia lekcja, jaką musimy opanować, zanim włożymy na szyję łańcuch maestera. Szklana świeca ma symbolizować prawdę i naukę, które są czymś rzadkim, pięknym i kruchym. Nadaje się im kształt świec, aby nam przypomnieć, że maester musi być źródłem światła wszędzie, gdzie służy, a są ostre po to, byśmy pamiętali, że wiedza jest niebezpieczna. Mędrcy mogą stać się aroganccy z powodu swej wiedzy, a maester zawsze musi być skromny. Szklana świeca przypomina nam również o tym. Nawet gdy złoży już śluby, wdzieje łańcuch i wyruszy na służbę, będzie pamiętał, jak czuwał w ciemności i w żaden sposób nie był w stanie zapalić świecy… albowiem nawet dla tych, którzy posiedli wiedzę, niektóre rzeczy nie są możliwe.