Książę Parnasu

Pozory, choć nie zawsze mylą, prawie zawsze zbijają z pantałyku.

Aplauz ma wartość tylko wtedy, gdy rozlega się we właściwym momencie. Gdy przychodzi niczym późny i zwiędły kwiat, jest tylko obelgą i zniewagą.

Komedia uczy nas, iż nie należy brać życia nazbyt serio, tragedia zaś uczy nas, co się dzieje, kiedy nie bierzemy na serio tego, czego nas uczy komedia.

Piękno i wiedza to jedyne światło rozjaśniające ten nędzny padół, który zmuszony jestem przemierzać (…).

Miłość to jedyny kamień, który zawsze potyka się o tego samego człowieka.

Powiadają, że prawdziwy przyjaciel to ten, który potrafi przypomnieć sobie i zapomnieć w tym samym czasie (…).

Nie słowami prosi się o wybaczenie.

(…) panowie literaci mocno byli wrażliwi i jakikolwiek osąd niezgodny z ich oczekiwaniami mógł się spotkać z dość wrogą reakcją.

Nikt nie chce oglądać, dajmy na to, dramatów wyzutych z nadziei, nikt nie chce, by ze sceny mówiono mu, że ludzkie serca są zepsute, że piekło to my sami i nasi bliźni. Ludzie chodzą do teatru, by śmiać się do rozpuku, by rzewnie zapłakać i by przypomniano im, jacyż to są zacni i prawi.

(…) nawet jeśli życie nie jest snem, to przynajmniej jest spektaklem, w którym okrutny absurd opowieści snuje się zawsze pośród kulis, a między niebem a ziemią nie ma większej i skuteczniejszej zemsty niż wykuwanie, słowo po słowie, piękna i przemyślności, by odnaleźć sens w bezsensie rzeczy.

A nie ma na świecie losu równie niefortunnego i gorzkiego jak los przeciętnego artysty, który w zawiści przeklinać musi swoich rywali i walczyć o zlecenia.

Bluźnierstwo zniewagą okrywa jedynie tego, kto sięga po nie, by szydzić z innych.