Cienie śmierci. Uczta dla wron. Część 1. Pieśń Lodu i Ognia. Tom 4. Wydanie serialowe

Wszyscy ludzie kłamią, kiedy się boją.

Widzisz, słodka siostro? Wszędzie szukałaś Tyriona, a on cały ten czas ukrywał się w macicy Lollys.

Wolę martwą historię. Martwą historię spisuje się inkaustem, a żywą krwią.

Wrony często toczą ze sobą boje o ciało umarłego i zabijają się o jego oczy. (…) Mieliśmy jednego króla, a potem pięciu. A teraz widzę tylko wrony, walczące ze sobą o trupa Westeros.

Wiedza jest bronią, Jon. Uzbrój się dobrze, zanim wyruszysz do boju.

Zanim stracił wzrok, kochał księgi tak samo jak Samwell Tarly. Potrafił pojąć, że człowiek może czasem w nie wpaść, jakby każda stronica była dziurą prowadzącą do innego świata.

Prawdę powie ci zwierciadło, nie języki męzczyzn.

Im więcej dajesz królowi, tym więcej od ciebie żąda. Kroczymy po moście z lodu, mając po obu stronach przepaść. Wystarczająco trudno jest zadowolić jednego króla. Zadowolić dwóch jest niemal niemożliwe.

– Powiedz mi, jak się nazywasz, dziecko – zażądał wreszcie zakapturzony mężczyzna.

– Sola. Przybyłam tu z Solanek nad Tridentem. (…)

– Nie – rzekł kapłan. – Powiedz mi, jak się nazywasz.

– Gołąbek – odpowiedziała tym razem.

– Jak się naprawdę nazywasz, dziecko.

– Matka mówiła na mnie Nan, ale przezwali mnie Łasicą…

– Jak się nazywasz? (…)

– Arry. Jestem Arry.

– To już bliżej. A naprawdę? (…)

– Arya – za pierwszym razem wymówiła swe imię szeptem. Za drugim rzuciła mu je prosto w twarz. – Jestem Arya z rodu Starków.

– To prawda – zgodził się.

Milczenie jest przyjacielem księcia. Słowa są jak strzały (…). Gdy już je wypuścisz, nie możesz ich przywołać z powrotem.

Na tym świecie panna musi być nieufna, bo inaczej szybko utraci cnotę.

Arcymaester Rigney napisał ongiś, że historia toczy się kołem, gdyż ludzka natura jest zasadniczo niezmienna. Twierdził, że wszystko, co się kiedyś wydarzyło, musi powtórzyć się w przyszłości.

Miłości nie można zjeść, kupić za nią konia ani ogrzać nią swych komnat w zimną noc.

Nigdy nie lubiłem pouczania. Może o tym zaświadczyć całkiem sporo nieboszczyków.

Miecz jest wart tylko tyle, co ten, kto nim włada.

– Niektórzy myślą dlatego, że boją się działać.

– Między strachem a ostrożnością jest różnica.

Mężczyźni mają blizny, kobiety sekrety.

Ludzie z Cytadeli już od stuleci otwierali ciała umarłych, żeby poznać naturę życia. Ja zapragnąłem poznać naturę śmierci i w tym celu otwierałem ciała żywych.

– (…) Ale co za pożytek ze świecy, która nie daje światła?

– To jest lekcja (…). Ostatnia lekcja, jaką musimy opanować, zanim włożymy na szyję łańcuch maestera. Szklana świeca ma symbolizować prawdę i naukę, które są czymś rzadkim, pięknym i kruchym. Nadaje się im kształt świec, aby nam przypomnieć, że maester musi być źródłem światła wszędzie, gdzie służy, a są ostre po to, byśmy pamiętali, że wiedza jest niebezpieczna. Mędrcy mogą stać się aroganccy z powodu swej wiedzy, a maester zawsze musi być skromny. Szklana świeca przypomina nam również o tym. Nawet gdy złoży już śluby, wdzieje łańcuch i wyruszy na służbę, będzie pamiętał, jak czuwał w ciemności i w żaden sposób nie był w stanie zapalić świecy… albowiem nawet dla tych, którzy posiedli wiedzę, niektóre rzeczy nie są możliwe.

Ludzie honoru często robią dla swych dzieci rzeczy, których nigdy by nie zrobili dla siebie.