Cytaty o stylu literackim

Było to moje pierwsze opowiadanie, jakie ukazało się w druku, i od niego wzięła tytuł moja pierwsza wydana książka. Zapowiadało wiele reguł, którymi później kierowałem się jako powieściopisarz: należy wykorzystywać osobiste doświadczenie jako punkt wyjścia do rozwinięcia fantazji; trzeba stosować formę, która pozoruje realizm, i wzbogacać tekst dokładnymi informacjami geograficznymi albo związanymi z topografią miasta; należy dążyć do obiektywizmu w dialogach i opisach konstruowanych z bezosobowego punktu widzenia i zacierać ślady autora, no i w końcu trzeba przyjmować krytyczną postawę wobec tej problematyki, która jest kontekstem albo linią graniczną dla anegdoty.

W nasze dni zamglone,

Stylem zasnute jak kokonem,

Sięgaj

I przędzę bierz za przędzą,

Aż kruche nitki się rozkręcą

I na dnie z wolna się ukaże

Poczwarka nietykalna zdarzeń.

I przędzę zwiń. I z pełną wiedzą,

Że tylko przez nią oczy śledzą

Tę gwiazdę przeobrażeń wrzącą –

Czyń, póki dni ci się nie skończą

Mając znajomość z nocy kresem

Zasiadaj nad Tukidydesem

I purpurowy sok destyluj,

Aż palcem dotkniesz

ziarna stylu

I szukaj, jaki wtedy będzie

Ślad stopy ludzkiej na legendzie.

Styl, podobnie jak popelina, często zakrywa egzemę.

Napisali całe biblioteki o potrzebie zwięzłości.

Nigdy nie pisać książki, kiedy wystarczy strona, ani rozdziału, gdy starcza słowo.

O, styl – narzędzie tyranii!

Tylko żal wysubtelnia formę. Ci, w których buzuje nadzieja, nie mają stylu. Pozytywna obsesja teraźniejszości i przyszłości stawia ich poza granicami sztuki.

Jeśli trzy słowa wyrażą coś lepiej i zabawniej niż cztery, to świetnie, użyj trzech!