Traktat moralny. Traktat poetycki

U nas ciekawy był Witkiewicz.

Umysł drapieżny.

Jego książek

Nie czytać – prawie obowiązek.

W ciągu najbliższych stu lat chyba

Nikt w Polsce jego dzieł nie wyda.

I w owym wrześniu pełnym żalu,

Potężną dozą weronalu

Śmierć uznał za rzecz tak zaszczytną,

Że to, co zaczął, skończył brzytwą.

Pośród żarcików, anegdotek,

Szlachecki wspominając miodek,

Chyli się Polska w trudne czasy

Przed bóstwem wódki i kiełbasy.

W nasze dni zamglone,

Stylem zasnute jak kokonem,

Sięgaj

I przędzę bierz za przędzą,

Aż kruche nitki się rozkręcą

I na dnie z wolna się ukaże

Poczwarka nietykalna zdarzeń.

I przędzę zwiń. I z pełną wiedzą,

Że tylko przez nią oczy śledzą

Tę gwiazdę przeobrażeń wrzącą –

Czyń, póki dni ci się nie skończą

Mając znajomość z nocy kresem

Zasiadaj nad Tukidydesem

I purpurowy sok destyluj,

Aż palcem dotkniesz

ziarna stylu

I szukaj, jaki wtedy będzie

Ślad stopy ludzkiej na legendzie.

Idźmy w pokoju, ludzie prości. Przed nami jest – „Jądro ciemności”.

Żywot grabarza jest wesoły.

Grzebie systemy, wiary, szkoły.

Kark skręcić komuś jest drobnostką,

Potem Komedię czytać Boską.

Nie jesteś jednak tak bezwolny,

A choćbyś był jak kamień polny,

Lawina bieg od tego zmienia,

Po jakich toczy się kamieniach.