Cytaty o stracie

- Oto bowiem - powiadał ojciec - wielka tajemnica ludzi. Zaprzepaszczają to, co istotne, i nie wiedzą, co zaprzepaścili.

[...] nie da się kochać bez straty.

Zadziwiające, jak osądzamy bliskich, nie zdając sobie sprawy z podłości naszego lekceważenia, dopóki ich nam nie zabraknie, dopóki nie zabiorą ich nam. Zabierają, bo nigdy do nas nie należeli...

Zakochaj się, a każdy wszędzie, wszystkie rzeczy, wszystkie słowa oznaczać będą „miłość”. To samo dzieje się, kiedy kogoś utracisz.

Śmierć ukochanej osoby okrada nas z niezbędnego wewnętrznego ciepła. Albo może zdmuchuje stały płomyk piecyka, wygaszając palniki.

Gdy uszkodzeniu ulega coś, na czym nam zależy, nie możemy oderwać oczu - ani myśli - od szczeliny, pęknięcia, rany. Pierwsza głęboka rysa na nowym samochodzie, pierwsze kłamstwo, na którym łapiemy nowego kochanka [...]. Wiedzieliśmy, że to się kiedyś stanie, ale łudziliśmy się nadzieją, że może jednak nie. Czasem te uszkodzenia można naprawić. Ale nawet wtedy rzeczy nie odzyskają dawnego blasku czy proporcji. Nigdy.

Tyle straciłam z obawy przed utratą.

Tulił ją i kołysał, wierząc, [...] iż opłakuje sam fakt nieuchronności śmierci, [...] że opłakuje jej okrutną nieprzewidywalności i że płacze z powodu cudownej, potwornej zdolności ludzkich istot do przekładania symboli na wnioski, bądź to szlachetne i wspaniałe, bądź też ponure i przerażające.

Gliny się dobrze znają na psychologii żałoby; większość nas poznała temat lepiej, niżby chciała.

[...] dziury w życiu są trwałe. Trzeba żyć dalej wokół nich, jak korzenie drzewa wokół betonu, trzeba się między nimi przeciskać.

[...] większość ludzi, którzy ponoszą w życiu dotkliwą stratę [...], staje na rozstaju dróg. [...] Albo się rozwijają pod wpływem tego, co ich spotkało, albo się kurczą.

Nie spodziewała się, że gdy straci kogoś, po kim pozostaną w jej sercu piękne wspomnienia, poczuje aż taką pustkę. Gdyby przez cały czas była sama, nie czułaby się w ten sposób.