Cytaty o samoakceptacji

Zanim będę mógł żyć w zgodzie z innymi ludźmi, przede wszystkim muszę żyć w zgodzie z sobą samym. Jedyna rzecz, jaka nie podlega przegłosowaniu przez większość, to sumienie człowieka.

Proszę nie myśleć, że postępuję bezmyślnie czy impulsywnie. Nigdy tak się nie zachowuje, choć możliwe, że pan, choć dobrze mnie zna, dalej tak o mnie myśli: że działam bezrefleksyjnie; w sumie nie byłoby błędem z pańskiej strony sądzić tak, bo naprawdę moje czyny wydają się nie mieć logiki ni ładu; ale to nieprawda. W rzeczywistości nie wiem, co robić i dokąd zmierzać…To jednak nie znaczy, że nie myślę; przeciwnie, to całe moje zmieszanie bierze się stąd, że myślę za dużo. Kiedy mam wątpliwości albo nie jestem pewna, wciąż tylko myślę. Sądzę też, że myślenie prowadzi donikąd, że to głupia strategia życiowa. Wiem, że tylko czyn pociąga za sobą czyn, że tylko czynem można coś zmienić albo zacząć jakieś zmiany; natomiast myślenie wszystko hamuje. (…) Nie cierpię i wstydzę się mojej apatii. Kiedy myślę o sobie, o tym, kim jestem i co robię, nie podobam się sobie: zawsze wypadam niekorzystnie. Naprawdę się nie znoszę. Możliwe, że tak naprawdę nikt nie jest zadowolony ze swojego zachowania, że nikt się sobie nie podoba; ale nie wierzę, że może być ktoś jeszcze tak bardzo niezgadzający się ze wszystkim jak ja. Czasami zastanawiam się, skąd bierze się tak wielka różnica między tym, czym chciałabym być teraz i kiedyś, a czym naprawdę jestem. Gdybym miała możliwość odmienienia mojego życia, zmieniłabym wszystko: mój sposób bycia, moje uczucia, moją przeszłość, środowisko, w jakim się poruszam, wykształcenie jakie odebrałam; sam pan widzi: wszystko. Ale wiem zarazem, że to niewykonalne, że głupio tak myśleć: to dowód nieradzenia sobie z rzeczywistością, a ponad wszystko żałosna i szkodliwa forma egoizmu.

Nie ma w człowieku zgody na starość. (…) starość uwiera. Jakkolwiek i młodość czasem uwiera. Takie już jest życie, że w każdym wieku coś uwiera. Sam siebie człowiek najbardziej uwiera.

Moje ciało osiągnęło swój ostateczny wzrost, a rysy twarzy wydoroślały i stały się podobne do tych, jakie mam dzisiaj. Przestałam wtedy przyglądać się samej sobie w lustrze, porównywać się z kobietami doskonałymi, tymi z filmów i czasopism, i stwierdziłam, że jestem piękna, bo mam ochotę taka być. Więcej się już nad tym nie zastanawiałam.

Najbardziej upokarzające – to gardzić samym sobą.

Kocham swoje dni pełne frasunków,

parę grzechów, nie będę inna.

Pokój osiągniesz dopiero wtedy (…), kiedy sam go zawrzesz ze sobą.

Nigdy nie zapominaj o tym, kim jesteś, bo świat na pewno o tym nie zapomni. Uczyń z tego swoją siłę, a wtedy przestanie to być twoim słabym punktem. Zrób z tego swoją zbroję, a nikt nie użyje tego przeciwko tobie.

Jeśli dostaniesz jakieś imię, przyjmij je, uczyń je swoim, a wtedy już nigdy cię nim nie zranią.

Gdy ktoś cię lubi, bo się starasz, to nie lubi cię takiej, jaką jesteś. Lubi nieprawdę o tobie.

Może i jestem pozbawionym treści, jałowym człowiekiem, myślał. Ale może właśnie dlatego niektórzy, choć na krótki czas, znaleźli sobie we mnie przystań. Tak samo jak ptaki aktywne nocą znajdują sobie na jakimś opuszczonym strychu bezpieczne miejsce na odpoczynek w ciągu dnia. Prawdopodobnie spodobała im się ta pusta, mroczna i cicha przestrzeń. A skoro tak, być może powinienem się cieszyć, że mam w sobie próżnię.

Nawet jeśli jesteś pustym naczyniem, co to szkodzi? Jesteś naczyniem pięknym i atrakcyjnym. Nikt tak na prawdę nie wie, c z y m sam jest. (…) A skoro tak, to możesz się stać przepięknym pojemnikiem. Takim, który się wszystkim podoba, do którego każdy mimowolnie chce coś włożyć.