Cytaty o przemijaniu

Wszystkie nieszczęścia mają swój kres. Podobnie chwała i tragedie tego świata.

Wszystko co mogło się zdarzyć, lecz się nie zdarzyło, porwał wiatr i nie ma po tym śladu.

Miasto nigdy nie umiera – umierają tylko jego mieszkańcy i idee, którym byli wierni.

Gdy spotykamy kogoś i zakochujemy się, myślimy, że cały wszechświat nam sprzyja. (…) Ale jeżeli coś nie pójdzie po naszej myśli, wszystko rozpryskuje się niczym bańka mydlana i znika! Czaple, muzyka w oddali, smak jego ust. Jak piękno, które istniało chwilę wcześniej, może rozproszyć się tak szybko?

Życie płynie bardzo prędko: przenosi nas z raju w otchłanie piekieł, w ciągu paru sekund.

Radość jest jak seks, ma początek i koniec.

Pewne rzeczy w życiu, nim jeszcze zdążymy się do nich przyzwyczaić, zmieniają się w czasie krótszym od jednego krzyku.

Jeśli to, co odnalazłeś, powstało z materii czystej, nie zmurszeje nigdy. I będziesz mógł po to kiedyś powrócić. Jeśli zaś jest to jedynie przebłysk światła podobny smudze kreślonej przez spadającą gwiazdę, nie zastaniesz tu po po powrocie nic. Ale przynajmniej było ci dane zobaczyć blask światła. I już samo to warto było przeżyć.

Że też nic przyjemnego nie może dłużej trwać jak pięć do dziesięciu minut.

Łzy nic nie pomogą,

każda choroba tak się skończyć musi:

człowiek jest swoją najgorszą chorobą –

bój się nie śmierci, lecz zatraty duszy.

A to, że w życiu wciąż trzeba iść naprzód,

choć z każdym krokiem jest się bliżej grobu,

niech cię nie martwi – nie zatrzymasz marszu,

na to sam Pan Bóg nie dał nam sposobu.

Co do mnie, robię krok ostatni wreszcie.

Pewne rzeczy skazane są na zagładę i zapomnienie ze względu na samą swą wyjątkowość; niepowtarzalność należy do definicji cudu. Natomiast to, co pospolite, trwa wiecznie.

– Wiem, że umrę (...). Ja umrę i ty umrzesz. – I bardzo sobie cenię tę wiedzę. To wielki dar. To dar osobowości. Tylko to jest nasze, co możemy stracić. Nasza osobowość, cierpienie, nasza chwała i nasze człowieczeństwo. Wszystko to nie jest wieczne. Zmienia się i przemija, jak fala na morzu. Czy chciałbyś uspokoić morze i powstrzymać przypływ, aby uratować jedną falę, aby uratować siebie? Czy oddałbyś zręczność swych rąk, żar swego serca i zachłanność swego umysłu, aby okupić tym bezpieczeństwo?

Nasze jest to, co możemy stracić.