Książę niezłomny

Łzy nic nie pomogą,

każda choroba tak się skończyć musi:

człowiek jest swoją najgorszą chorobą –

bój się nie śmierci, lecz zatraty duszy.

A to, że w życiu wciąż trzeba iść naprzód,

choć z każdym krokiem jest się bliżej grobu,

niech cię nie martwi – nie zatrzymasz marszu,

na to sam Pan Bóg nie dał nam sposobu.

Co do mnie, robię krok ostatni wreszcie.

Umierać z chwałą.

Niech nacierają ci oba alianci,

My na śmierć idźmy jako wojownicy,

Jako dwaj mistrze, jako dwaj infanci,

A choćby tylko jak Portugalczycy.

Idźmy i krzyczmy hasło dwóch zakonów:

Ave i Chrystus… hasło nasze stare;

I stańmy oba na czele szwadronów,

I umierajmy, mój bracie, za wiarę.

A kim ja jestem? – Człowiekiem, nic więcej!

Czyż inni ludzie mogą być miernikiem

mojej godności? – Zresztą, jestem jeńcem:

nie zna godności, kto jest niewolnikiem!

Nie jestem księciem, bardzo się mylicie

zwąc mnie tak nadal, lecz z tego wynika,

że nazbyt drogo cenicie me życie –

taniej też można kupić niewolnika!

Umrzeć to stracić całą swą istotę,

kto przegrał wojnę, ten wszystko utracił –

jestem już martwy! – Przez jakąż głupotę

chcecie żywymi za mnie, trupa, płacić?!