Cytaty o Polakach
107 cytatów · 54 autorów
Cytaty
Cóż za szydercza zabawa być Polakiem.
Nie przykłada się też należytej wagi do tego, że przecież żydowskie ofiary Auschwitz były w większości obywatelami polskimi.
s. 280
Tymczasem jesteśmy w Polsce, (…) w kraju, w którym na jeden banknot przypada troje ludzi, którzy chcą go zajebać.
Może nie wiedzieć Polak co to morze,
Gdy pilnie orze.
Polak Polakowi wilkiem?
s. 463
I zawsze będziemy tacy – westchnął (…) – Zawsze będziemy umieli umierać i nie będziemy potrafili żyć.
To tylko legendy. Nie mamy na to żadnych dowodów. Ale sam pan wie najlepiej, jak trudno w Polsce trafić na ślady historii. Podczas najazdów szwedzkich zniszczono lub wywieziono z kraju wiele bezcennych dokumentów. Później przyszli Rosjanie, Prusacy, Francuzi i znów Rosjanie. Następnie Niemcy, i jeszcze raz Niemcy, i ponownie Rosjanie. Większość dokumentów zaginęła w tych wojennych zawieruchach.
Mimo iż obecnie pracowała w Warszawie, Polska ciągle jawiła się jej jako odległa ojczyzna, obca i romantyczna, ziemia, która tak naprawdę nigdy nie stanie się dla niej realnym krajem.
Była to kraina z marzeń; kraina świtów i zmierzchów, kraina kwitnących sadów, barwnych ostów, wielkich cienistych drzew, połyskliwych strumieni i ciemnych lasów, srebrzystych świerków, pagórków i mrocznych młynów nad spienioną wodą.
Istniała też Polska uczuć. Polska ze starodawnymi pomnikami, kościołami, fragmentami prastarych murów obronnych, płacami wśród rozległych parków, mgieł unoszących się nad stawami w tych parkach, dróg prowadzących dokądś i niknących w oddali, wiodących przez wioski traktów.
Wszystko to minęło, wszystko to jawiło się wyłącznie w wyobraźni, a mimo to nie zostało zapomniane. Była to Polska istniejąca tylko w wyobraźni Polaków, a jednak Polska, za którą umierali.
– Wie pan co, panie Gogiel? Jest pan chyba cyniczny.
– W Polsce, panno Leonard, nie mówimy o sobie „cynicy”; mówimy „realiści”.
– Cóż to ma być? – spytałam Romana prawie z przestrachem. – Co się stało? Czy ten samochód nam się rozlatuje?
– Jeszcze nie – odparł z westchnieniem. – Ale możliwe, że się kiedyś w końcu rozleci. To jest nasza polska autostrada.
– Ależ co mi tu Roman mówi, to nie żadna autostrada, tylko tara do prania!
– Dobrze jaśnie pani zgadła, tak to nawet nazywają, pralka. Nawierzchnia się marszczy w takie drobne nierówności i rozmaite dziury.
– I dlaczego to tak? Specjalnie?
– Czy specjalnie, nie jest pewne, możliwe, że za dawnego ustroju wszystko było robione przeciwko zwyczajnym ludziom, żeby im się w głowach nie poprzewracało, ale zasadnicza przyczyna jest prosta. Zły asfalt.
– Witek, daj mu uczciwej, czystej wódki – poprosiłam. – Kawałek śledzia jeszcze widzę. Do diabła z whisky i koniakiem, polski produkt najlepszy!
Wiadomo, że wszyscy cudzoziemcy za najlepszą polską potrawę uważają bigos (…).
s. 300


















