Cytaty o nadziei

Nie wyobrażałam sobie świata bez nadziei.

Chciałem ci tylko przypomnieć, że ona się pogodziła, że ja się pogodziłem i że możesz to zrobić i ty, jeżeli tylko zechcesz. Ten świat jeszcze ciebie potrzebuje, bo ta historia nie wypełni się bez twojego udziału. Jeszcze raz, tak jak w przeszłości. I chociaż to prawda, że duża część twojego życia minęła, jest jeszcze miejsce na ostatnią rzecz: na dobry koniec. Dobry koniec może odkupić nawet najbardziej nieuleczalny z bólów – dodał i z uśmiechem wskazał na talizman.

Sens naszego istnienia przewyższa czas życia. Kara istot śmiertelnych, czy też może ich dar, jest następująca: należy żyć, nie rozumiejąc. Nadzieja jest jedyną limfą, która pozwala nam iść naprzód. Będzie jeszcze wojna i rozpacz, po nich pokój i nadzieja, a potem znowu mrok. To w tym wiecznym kręgu zamyka się znaczenie, jedyne, do którego jako śmiertelni możemy aspirować.

(...) wierzyła, że naprawdę można zacząć wszystko od początku, że można stworzyć nowy świat, byle tylko znalazła się chęć i jakiś powód.

Nadzieja jednak, jak powszechnie wiadomo, słynie z tego, że matkuje osobom, którym natura poskąpiła inteligencji, braki nadrabiając naiwnością.

Tam, gdzie jest życie, jest jednak i nadzieja.

Oczywiście każde pokolenie uważa, że jego trudności są wyjątkowe i że musi przyjść Mesjasz, żeby jemu właśnie pomóc. Odkąd kraj zagarnęli Rzymianie, zaczęto się znowu żywiej interesować starymi proroctwami. Nawet starszyzna ze świątyni rzekomo tęskni do Mesjasza.

Módlmy się. Błogosławiony niech będzie Pan, który wskrzesił w nas nadzieję. Chociaż nas ciężko dzisiaj doświadcza, radujmy się, bo wiara nasza, cenniejsza niż złoto, wyjdzie z tej próby umocniona, abyśmy stali się godni ujrzeć Pana, gdy do nas powróci.

W oczach ludzi widać to, co zobaczą, nie to, co widzieli.

Najważniejsze jednak, że do cnót kardynalnych, które uznawali niektórzy filozofowie greccy, takich jak roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie, chrześcijaństwo dodało trzy powiązane ze sobą cnoty „teologalne”: wiarę, nadzieję i miłość, które nabierają treści w perspektywie bytu absolutnego, Boga Stwórcy. Wiara polega nie tylko na uznaniu istnienia Boga, ale także na tym, że uzasadnia On wszystko, co istnieje, w prawdzie, dobru i pięknu.

Czas i brak nadziei wyleczą z każdej miłości.

Nie doczekasz świtu, nie odbywszy drogi przez noc.