W mocy ducha. Akademia wampirów. Tom 5

Nie sądzisz, że gdyby Bóg ci przebaczył, byłbyś egoistą, nie wybaczając sam sobie?

– Więc wychodzisz z Lissą? – zapytał kiedy dotarliśmy do mojego pokoju. – Tak, przepraszam. Wiesz – babskie sprawy.

– A przez babskie sprawy miałam na myśli kradzież z włamaniem.

Wzruszył ramionami i dopił swój drugi kieliszek wina.

– Sam nie wiem. Ten college prawdopodobnie będzie miał ten sam problem, co ostatni. – Zmarszczyłam brwi.

– Jaki?

– Praca domowa.

– Adrian – warknął jego ojciec.

– W porządku – odpowiedział lekkim tonem Adrian, swobodnie opierając swoje ręce o stół. – Naprawdę nie potrzebuję pracy ani dodatkowych pieniędzy. Po tym jak Rose i ja się pobierzemy, będę po prostu razem z dziećmi żyć z jej strażniczej wypłaty.

Jeśli nauczyłam się czegokolwiek o miłości, to tego, że była nietrwała i mogła się skończyć w każdej chwili, jak wiele innych rzeczy w życiu.

Miłość przemija. Moja minęła.

– Jesteś piękna w walce (…) Niczym anioł zemsty przynoszący sprawiedliwość.

– Zabawne – Poprawiłam uścisk na rękojeści sztyletu – Właśnie po to przychodzę.

– Anioły upadają, Rose.

Nie wyobrażałam sobie świata bez nadziei.

Wieczność bez ciebie będzie taka samotna…

Pochyliłam się do Abe’a.

– W co ty mnie pakujesz?! – syknęłam.

– Ja? Raczej w co ty się wpakowałaś! Nie mógłbym jak normalny ojciec po prostu odbierać cię z komisariatu, bo nielegalnie spożyłaś alkohol?

– Porozmawiamy później. Mamy ważniejsze zmartwienia.

– Jak zatuszowanie przestępstwa i wydostanie się z tego miasta nie narażając się na atak strzyg?

– Nie. Jak ja wygrywam pieniądze.

Nie ma takiego miejsca na świecie, w którym mogłabyś się przede mną ukryć. Obserwuję cię.