Kosogłos

Nazywam się Katniss Everdeen. Dlaczego nie zginęłam? Powinnam nie żyć.

Niektóre drogi trzeba pokonywać samotnie.

Nie mogę uwierzyć, że tak normalnie wyglądam na zewnątrz, choć w środku mam kompletne pobojowisko.

Więc kiedy szepcze:

– Kochasz mnie. Prawda czy fałsz?

Odpowiadam:

– Prawda.

Nie czuję już żadnego związku z tymi potworami, które zwą się ludźmi, choć sama do nich należę.

(…) najtrudniej jest wykorzenić najstraszniejsze wspomnienia, przecież je zapamiętujemy najlepiej.

Jesteśmy kapryśnymi, głupimi istotami o marnej pamięci i wielkim talencie do samozniszczenia.

W oddali łąki, wejdźże do łóżka,

Czeka tam na cię z trawy poduszka,

Skłoń na niej główkę, oczęta zmruż,

Rankiem cię zbudzi słońce, twój stróż.

Tu jest bezpiecznie, ciepło jest tu,

Stokrotki polne zaradzą złu.

Najsłodsza mara tu ziszcza się,

Tutaj jest miejsce, gdzie kocham cię.

Nagle przychodzi mi do głowy straszna myśl. A jeśli oni nie zamierzają mnie zabić?

Pozbierać jest się dziesięć razy trudniej, niż rozsypać.

Boję się umrzeć pod ziemią, co jest głupie, bo nawet jeśli zginę na powierzchni, to i tak zaraz pochowają mnie pod nią.