Ewa Lipska

Najbardziej punktualni są umarli.

Susza w mojej głowie jest tak wielka
że muszę uważać
aby pamięci
nie zaprószyć ogniem.

Tyle świętych
że zasłaniają już niebo.

Poetów nie ma.
Jest tylko moment nieuwagi.

Życie jest stronniczym psem.

Zawdzięczam życiu
że pochylało się nade mną. [...]
Kiedy umierałam żyło za mnie.
Kiedy żyłam umierało za mnie.

Ona mówi że to jest życie.
On że to placebo.

Mówię do ptaka:
muszę lecieć.
Ptak macha do mnie
instrukcją obsługi.

Problemy zaczynają się
z wbitą w pamięć drzazgą.

Warto umrzeć
dla takiego wiersza
któremu
nie dowierza śmierć.

Może Bóg woli pączki.
Co mu po naszych grzechach.

Dwudziesty drugi wiek.
Dwudziesty trzeci wiek.
Dwudziesty czwarty wiek.

Łączy nas
farbiarnia wschodów i zachodów słońca
szlifiernia magii słów i ognia.

Dzieli nas na zawsze.