Sándor Márai
Cytaty
[...] kiedy jestem w połowie drogi życia, moje włosy posrebrzyły się tu i ówdzie, i bardziej lubię wspomnienia niż nadzieje [...].
Śnieżyca · s. 150
Kto raz odszedł i poznał świat [...] utracił dom...
Łabędzia pieśń, 3 · s. 123
[...] świat zawsze jest taki sam, ale czasem pojawia się na horyzoncie człowieka jakiś szczególny pochód gwiazd.
Łabędzia pieśń, 3 · s. 120
Mówił trochę w każdym europejskim języku, i w każdym języku najchętniej milczał.
Odległość, 2 · s. 96
Zawsze siedzę tutaj tak, jak ktoś, kto przez pomyłkę trafił na scenę i zmieszany czeka, żeby go wyproszono, bo zaraz podniosą kurtynę i rozpocznie się przedstawienie.
Dramat w Volosca, 2 · s. 85
Człowiek jest wdzięczny, lecz człowiek jest też - chwała Bogu - niewdzięczny.
Dramat w Volosca, 1 · s. 84
Człowiek niczego nie może uczynić wbrew sobie.
Pomyłka, 4 · s. 81
Dom, jak zazwyczaj dzieci i dzieła nowej epoki, szybko się zużył, postarzał.
Pomyłka, 3 · s. 79
[...] nie potrafili ustalić prawdy, która była tak nieprzyzwoicie prosta, a mimo to tak niesamowicie zagadkowa, jak każda prawda, która ujawnia wzajemny stosunek pomiędzy ludźmi.
Śmiertelna rana, 4 · s. 60
[...] myślał o życiu trochę tak, jak o jakimś procesie, którego przebieg został ustalony na każdą ewentualność [...].
Śmiertelna rana, 2 · s. 57
[...] czuł, że wszystko to, czego dokonują ludzie, nie charakteryzuje ich i o nich nie stanowi [...].
Wytłumaczenie · s. 39
Co dawały książki? Doświadczanie. Lecz żadne doświadczanie nie pomagało. Teraz, u schyłku ostatniego etapu swego życia, niemal wrogo przyglądał się książkom, które zawsze odpowiadały jedynie na szczegóły. Na całość nie umiał odpowiedzieć nikt.
Książka, 2 · s. 27
