Sándor Márai

Zawsze siedzę tutaj tak, jak ktoś, kto przez pomyłkę trafił na scenę i zmieszany czeka, żeby go wyproszono, bo zaraz podniosą kurtynę i rozpocznie się przedstawienie.

Człowiek jest wdzięczny, lecz człowiek jest też - chwała Bogu - niewdzięczny.

Człowiek niczego nie może uczynić wbrew sobie.

Dom, jak zazwyczaj dzieci i dzieła nowej epoki, szybko się zużył, postarzał.

[...] nie potrafili ustalić prawdy, która była tak nieprzyzwoicie prosta, a mimo to tak niesamowicie zagadkowa, jak każda prawda, która ujawnia wzajemny stosunek pomiędzy ludźmi.

[...] myślał o życiu trochę tak, jak o jakimś procesie, którego przebieg został ustalony na każdą ewentualność [...].

[...] czuł, że wszystko to, czego dokonują ludzie, nie charakteryzuje ich i o nich nie stanowi [...].

Co dawały książki? Doświadczanie. Lecz żadne doświadczanie nie pomagało. Teraz, u schyłku ostatniego etapu swego życia, niemal wrogo przyglądał się książkom, które zawsze odpowiadały jedynie na szczegóły. Na całość nie umiał odpowiedzieć nikt.

O literaturze myślał już wyłącznie tak, jak o jakimś dalekim kontynencie, który kiedyś, w młodości, zwiedził. Pragnął już tylko wspominać.

Wszyscy chcieli pełnego oddania, całego człowieka, praca, chorzy, rodzina. A życie było krótkie. Czasem, w godzinach zmęczenia, ze zdziwieniem obserwował, jak bardzo się już roztrwoniło, jak bardzo przeleciało życie.