Ostatnio dodane

Że też ludzie nie mogą pojąć, że kiedy koniec, to koniec.

Marzycieli nie można traktować serio. Zawsze kombinują jak przekupki: dziś za litr mleka kupię los na loterii, a jutro wygram pierwszą nagrodę i sprawię sobie to i tamto…

Nie ma takiej tajemnicy, która prędzej czy później nie wyszłaby na jaw i nie ma przestępstwa bez świadków.

Niech nie myśli złodziej, że nie można i jego obrobić!

Chcę umrzeć w spokoju, bez lęku, nie wiedząc o tym.

Ale cóż, świat jest przesycony trybem warunkowym: gdyby tak nie narzekała, gdyby nie płakała bez przerwy, gdyby się wzięła trochę w garść… Nie widzisz, (…), że wszyscy żyjemy na cudzej łasce? Na krawędzi i o krok od upadku? Że w ostatecznym rozrachunku nic nie jest twoje, nawet zimny grób, bo przecież po kilku latach wyciągają cię z trumny i przenoszą do ossarium?

Zanim powie się o istnieniu tajemnic, powinno się uważnie rozejrzeć wokół siebie. Otaczające nas rzeczy zdradzają wszystko!

Nie wiem, czy Armando Arango, tandeciarski baron von Battenberg, duch z radionoweli, brał udział w wojnie koreańskiej, czy nie. Nie obchodzi mnie to. Bohaterowie karabinu i granatu budzą we mnie grozę.

Sierioża ma rację, przed przeznaczeniem nie da się uciec ani ukryć nawet w najpotężniejszej twierdzy…

Przeznaczenie. Cokolwiek by się robiło, i tak będzie tak, jak to jest zapisane u góry.

Na szarym pudełku Pielroja z mego dzieciństwa widniała głowa Indianina, czerwonoskórego z czerwonymi piórami. Ile dałbym dzisiaj za jedną taką paczkę z milionów, które wyprodukowano! Ale były tak pospolite, że nie zachowała się ani jedna. To wielki paradoks, którego sensu wciąż nie chwytają archeolodzy – że im więcej jest jakichś rzeczy, tym mniej ich zostaje.

Kłamanie jest proste, trzeba tylko wyrobić sobie pewne zdanie o rozmówcy i powiedzieć mu tylko to, co pragnie usłyszeć. Potwierdzić, że tak powiem, mniemanie o sobie.