Ostatnio dodane

Jedna z moich znajomych mawia, że „nie ma problemów, są tylko rozwiązania”.

(…) przemoc jest jak narkotyk. Wracamy po działkę i natychmiast tego żałujemy. Ale to silniejsze od nas, prawda?

Pragnę śmierci samolubnej, egocentrycznej. Żeby ten moment był tylko moim momentem, a towarzyszący mi ludzie wraz ze mną uświadamiali sobie, że śmierć się zbliża, że odchodzę. Nie chcę śmierci profesjonalnej, w szpitalu, gdzie ludzie na nią zobojętnieli.

Ilu ludzi troszczy się o was tak naprawdę? I nie chodzi mi o tych, z którymi miło jest przebywać, a także nie o tych, których kochacie i którym wierzycie. Ale ludzi, którzy dobrze się czują, kiedy jesteście szczęśliwi i odnosicie sukcesy, a źle, kiedy wam się nie układa, albo przechodzicie trudny okres, ludzi, którzy na chwilę zboczą ze swojego szlaku życiowego, żeby wam pomóc. Niewielu jest takich.

Należy przeżyć swoje życie, spoglądając przed siebie, ale rozumie się je tylko wtedy, kiedy spojrzy się wstecz.

Krwi nie zmywa się krwią lecz wodą.

Rodzina to silnik umożliwiający podbój świata, a zarazem bunkier, w którym można się schronić.

Zostaliśmy stworzeni wyłącznie przez tych, którzy nas kochają, i przez nikogo więcej.

Jeśli uczyć się miłości – to tylko od wilków.

W każdej podróży jest kropla śmierci.

Góry są może surowe, ale mniej zdradliwe od gatunku ludzkiego.

Każdy z nas nosi w sercu wiele wilków: miłość, gniew, odwagę, strach… Przeżyją tylko te, ktore nakarmisz.