Ostatnio dodane

Umieranie nie boli, gorzej boli życie.

Umieram za winy moje i niewinność moją.

Ten kocha naprawdę, kto nie wie, dlaczego kocha.

O stosunku do Żydów nie decyduje ani stopień samoświadomości, ani inteligencji. Antysemityzm jest jak choroba psychiczna, może dosięgnąć każdego.

(…) życie daje tyle, ile ma się odwagę z niego wziąć.

Jestem wytrzymała na ból fizyczny, przed tym psychicznym cofam się, uciekam. On mnie ściga z żelazną konsekwencją. Tak dobrze mu we mnie, tak się rozsiadł wygodnie, tak się rozgościł. Czegokolwiek bym w sobie nie dotknęła, jest przesiąknięte bólem. (…) Cokolwiek przed sobą udaję, moja głowa jest jak pusta hala, w której odbijają się dźwięki…

Myślę, że strach, jaki odczuwa człowiek stojący nad przepaścią, w rzeczywistości jest raczej tęsknotą. Tęsknotą za tym, żeby rzucić się w dół – albo lecieć z rozpostartymi ramionami.

Sic erat, sic est, sic erit semper? Tak było, tak jest, czy tak będzie zawsze?

Łatwo jest kochać drugiego człowieka takim, jaki on jest.

Trudno jest kochać drugiego człowieka takim, jaki nie jest.

Widzieć w nim to wszystko, czym mógłby być, ale jeszcze nie potrafi.

Człowiek gaśnie jak lampa, moją lampę już dokręcają.

Gwiazdy nigdy nie są na wyciągnięcie ręki. Są nieskończenie odległe, to oznacza ból, który człowiek odczuwa, spoglądając na nie w górę. To delikatne rwanie w głębi serca.

Zwierzanie się drugiemu człowiekowi jest w gruncie rzeczy jak gra, w której albo wszystko się przegrywa, albo wygrywa. Ten drugi jest zawsze przeciwnikiem i dokładnie tak należy go traktować. Żaden gracz nie kładzie odkrytych kart na stole. Trzyma je w dłoni i wybiera, które wyrzucić pierwsze, a które zatrzymać do końca.